γλήχων
γλήχων, Dor. γλάχων, ἡ,
- v. βλήχων,
- II γ. ἀγρία, = καλαμίνθη II, Ps.-Dsc. 3.35; = δίκταμνον, ib. 32.
γλήχων, ωνος (ἡ) pouliot, sorte de menthe (Mentha pulegium L.) Hh. Cer. 209 ; Anth. 7, 736 ||
➳ Décl. d’après deux th. : th. γληχων-, Hh. Anth. ll. cc. ; dor. et béot. (th. γλᾱχων-) gén. γλάχωνος, Ar. Ach. 869 ; acc. γλάχωνα, ibid. 861. Th. γληχω-, d’où gén. γληχοῦς, Hpc. 497, 33 et 47 ; dat. γληχοῖ, Th. H.P. 9, 16, 1 ; dor. acc. γλαχώ, Ar. Ach. 874.
Étym. ion. c. βλήχων, v. ce mot.
γλήχων, ωνος, ἡ, H.h. Cer. 209 ; Leon.Tar. 55 (VII.736), ion. = βλήχων ; die Form γλήχω oder γληχώ ist nur acc., s. Lobeck zu Soph. Aj. p. 122f.