δίκω
*δίκω, v. δικεῖν.
alcanzar, golpear fig., en v. pas.
καρδία μου δίκεται
*δίκω (seul. prés. rec. et ao. 2) lancer, jeter : δ. τί τινι, Pd. O. 10, 72, lancer une chose contre une autre ; δ. τι ἀπό τινος, Eur. Ph. 1489, jeter une chose loin d’une autre ||
➳ Prés. 3 sg. δίκει, Aristén. 2, 1. Ao. 2, 3 sg. ἔδικε, Pd. O. l. c. ; ou sans augm. 3 pl. δίκον, Pd. P. 9, 123 ; Eur. Ph. 641, d’où impér. 2 pl. δίκετε, Eur. Bacch. 600 ; part. δίκων, Eschl. Ch. 99 ; Eur. Or. 992, 1469.
Étym. pré-grec.
δίκω, nur aor. ἔδικον, δικεῖν, von den Alten stets = βάλλω erkl., werfen ; πέτρῳ Pind. Ol. 11.72 ; στεφάνους P. 9.123 ; τεῦχος Aesch. Ch. 97 ; πεδόσε σώματα Eur. Bacch. 601 ; vgl. Phoen. 643, 672 ; Aristaen. 2.1 bildete ein praes. τόξα δίκει. Vgl. δίσκος, δίκτυον.