δίλογος
δίλογος, double-tongued, doubtful
δῐ-λογος, ον,
- double-tongued, doubtful, 1 Ep.Ti. 3.8.
1 que habla con doblez, hipócrita, falso
διακόνους ὡσαύτως σεμνούς, μὴ διλόγους
2 adv. -ως con ambigüedad, con doble significado, dilogos nunc dicitur sacris, quia sacrum ... et execrabile significat Porphyrio Comm.174.9.
δί·λογος, ος, ον [ῐ] à deux langages, fourbe, NT. 1 Tim. 3, 8.
Étym. δίς, λέγω.
δίλογος, zweimal sagend, wiederholend, Poll. 2.118 ; doppelzüngig, NT.
δίλογος
δί-λογος, ον
δίς
- double-tongued, doubtful, NTest.