διμέτωπος
διμέτωπος, with two fronts
δῐ-μέτωπος, ον,
- with two fronts, App. BC 5.33.
de dos frentes o caras, bifronte
δ.·
bifrons
δι·μέτωπος, ος, ον [ῐ] à double front, t. de tact. App. Civ. 5, 33.
Étym. δίς, μέτωπον.
διμέτωπος, doppelstirnig, von Festungswerken, App. B.C. 5.33.