διμάχαιρος
διμάχαιρος, with two swords
δῐ-μάχαιρος [μᾰ], ον,
- with two swords, of gladiators, Artem. 2.32.
que lucha con dos espadas
δι·μάχαιρος, ος, ον [ῐᾰχ] qui combat avec deux poignards, sorte de gladiateurs, Artém. 2, 32.
Étym. δίς, μάχαιρα.
διμάχαιρος, mit zwei Schwertern kämpfend, Artemid. 2.32.