δίπυρος
δίπυρος, with double flame
δί-πῠρος (sc. ἄρτος), ον,
- twice fired, i.e. baked, = foreg., Eub. 18, Alex. 172.10: pl., Alc.Com. 5; δ. σῖτος JHS 32.154.
- II διπύρους ἀνέχουσα λαμπάδας . . Ἑκάτα Hecate holding up two flaming torches, Ar. Ra. 1361.
1 con dos fuegos
διπύρους ἀνέχουσα λαμπάδας
llevando en alto dos antorchas encendidas
• subst. ἡ Δ. Doble Fuego apodo de una hetera que tenía dos amantes, Men. en Phot.
•
δ. ὁ θερμός
2 cocido dos veces
οἱ δίπυροι ἄρτοι
• subst. ὁ δ. pan cocido dos veces, especie de bizcocho o galleta Alc.Com.2 (= Eub.17), Alex.178.10, cf. Mart.4.47.
δί·πυρος, ος, ον [ῐῠ]
1 à deux lumières, Ar. Ran. 1351 ||
2 mis deux fois au feu : δ. ἄρτος, Alc. com. et Eub. 2, 826 et 3, 214 Meineke ; ou δ. seul Alex. (Ath. 110a) pain cuit deux fois, biscuit.
Étym. δίς, πῦρ.
δίπυρος, 1) mit doppeltem Feuer ; λαμπάδες, doppelte Fackeln, Ar. Ran. 1357.
2) zweimal im Feuer gewesen ; ἄρτοι, = διπυρίτης, Eubul. Ath. III.110a ; cf. Poll. 7.23.
2) zweimal im Feuer gewesen ; ἄρτοι, = διπυρίτης, Eubul. Ath. III.110a ; cf. Poll. 7.23.
δίπυρος
δί-πῠρος, ον
πῦρ
- with double flame, Ar.