διπτέρυγος
διπτέρυγος, mantle with two
δι-πτέρῠγος, ον,
- = δίπτερος 1, AP 5.150 (Mel.), cf. 9.570 (Phld.).
- II δ., τό, mantle with two πτερά (cf. πτερόν III.9), IG 2.754.38, Jahresh. 16 Beibl. 53.
1 de dos alas, díptero
κώνωπες ... νυκτὸς κνώδαλα διπτέρυγα
Πόθοι
2 de vestidos con dos volantes
(ἀμπέχονον) κατάστικτον
δι·πτέρυγος, ος, ον [ῠγ] à deux ailes, Anth. 5, 151.
Étym. δίς, πτέρυξ.
διπτέρυγος, zweiflügelig ; κνώδαλα, Πόθοι, Mel. 93, Philodem. 32 (V.151 IX.570); – τὸ δ., ein Kleid mit zwei herabhängenden Enden, Inscr. 155.6.