δίπτωτος
δίπτωτος, having one form for two cases
δί-πτωτος, ον,
- having one form for two cases, A.D. Pron. 91.7.
gram. que tiene dos casos o terminaciones
op. οὐκέτι ἐγκλινόμενος
δίπτωτον δέ ἐστι τὸ ἔχον δύο πτώσεις, οἷον τὸ χρέος τοῦ χρέους, τὸ χρέος ὦ χρέος op. μονόπτωτος ‘invariable’
δί·πτωτος, ος, ον, à deux terminaisons ou désinences, Dysc. Pron. 116.
Étym. δίς, πίπτω.
δίπτωτος, mit zwei Casusendungen, Gramm.