Logeion | δαίω

δαίω (A), Act. only pres. and impf. (but ἔδευσε may be for ἔδαυσε aor. 1, cf. infr. II, Berl.Sitzb. 1902.1098): —Pass., pres. and impf., Hom.: aor. 2 subj. δάηται Il. 20.316: also intr. in pf. 2 Act. δέδηα, plpf. δεδήειν (v. infr.); Ep. part. fem. δεδᾰυῖα Nonn. D. 6.305: aor. part. δαισθείς E. Heracl. 914 (if not from δαίνυμι): also aor. 2 subj. δαβῇ, ἐκδαβῇ, Hsch.: pf. Pass. δέδαυμαι (v. infr. II). (*δαϝ-yω, cf. δε-δαυ-μένος, δαβελός, Skt. dunō óti ‘burnʼ):—

poet. Verb, light up, kindle, δαῖέ οἱ ἐκ κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος ἀκάματον πῦρ she made fire burn from . ., Il. 5.4, cf. 7; ἐκ δʼ αὐτοῦ δαῖε φλόγα 18.206, cf. 227; so πῦρ καὶ φῶς δ. A. Ch. 864 (lyr.); φλόγα Id. Ag. 496: metaph., δαῖε δʼ ἐν ὀφθαλμοῖς . . πόθον A.R. 4.1147:—Pass., blaze, burn fiercely, ἐν πεδίῳ πῦρ δαίετο καῖε δὲ νεκρούς Il. 21.343; πυρὶ ὄσσε δεδήει blazed with fire, 12.466; ἐν δέ οἱ ὄσσε δαίεται blaze like fire, Od. 6.132; σεμνῶν ὀργίων ἐδαίετο φλόξ S. Tr. 765: mostly metaph. sense, μάχη πόλεμός τε δέδηεν Il. 20.18, al., cf. 12.35, 17.253; Ὄσσα δεδήει Rumour spread like wild-fire, 2.93; φιλοφροσύνη δεδήει glowed, Emp. 130.2.
- II burn up, μῆρʼ ἐπὶ βωμῶν Epigr.Gr. 1035.20 (Pergam.); σάρκας ἔδευσε (sic) πυρί Berl.Sitzb. l.c.; τὰν χώραν δ. Decr.Byz. ap. D. 18.90; use cautery, Hp. Haem. 2 (very rare in Prose):—Pass., φλογὶ σῶμα δαισθείς E. l.c.; μηρίων δεδαυμένων Semon. 30; ἐν ἔρωτι δεδ., prob. in Call. Epigr. 49 Pf. (cf. δάκνω III).

δαίω (B),

divide:—Act. is not found in this sense (for aor. ἔδαισα v. δαίνυμι) , δαΐζω being used:—Pass., δαίεται ἦτορ my heart is torn, distracted, Od. 1.48: Ep. 3 pl. pf., Αἰθίοπας, τοὶ διχθὰ δεδαίαται ib. 23: —more freq. in Med., distribute, κρέα δαίετο 15.140; κρέα πολλὰ δαιόμενος 17.332; πήματα . . δαίονται βροτοῖς ἀθάνατοι Pi. P. 3.81; cf. δατέομαι.
- II aor. ἔδαισα, feast, from Hdt. downwards, though formed from δαίω, belongs in sense to δαίνυμι (q. v.):—Med., feast on, [ἀμβροσίην] δαίονται Matro Conv. 72. (δαι- also in δαίς, δαίνυμι, etc.: prob. akin to δα- in δατέομαι.)

I intr., gener. en v. med. pas.

1 arder en llamas ὁπότ' ἂν Τροίη μαλερῷ πυρὶ πᾶσα δάηται καιομένη Il.20.316, 21.375, οὐχ ἵκετο καπνὸς αἰθέρα δαιομένας εὐρυχόρου Τεγέας Simon.122D., ἁ δέ σε γειναμένα πυρὶ δαίεται E.Tr.825, c. ac. rel. πυρὸς ... φλογὶ σῶμα δαισθείς E.Heracl.914

• c. πῦρ, φλόξ, etc. como suj., arder, flamear, llamear ἀκάματον πῦρ ὑπὲρ κεφαλῆς ... δαιόμενον Il.18.226, δαιόμενον ... σέλας Il.8.75, λάμπετο φλὸξ ... πυρὸς μέγα δαιομένοιο h.Merc.114, σεμνῶν ὀργίων ἐδαίετο φλόξ S.Tr.765, πυρὰ κατ' ἀντίπρῳρα ναυστάθμων δαίεται E.Rh.136, λύχνου δαιομένου Call.Fr.269, cf. Theoc.24.52, (φλόξ) δαιομένα AP 7.399 (Antiphil.), δαιόμενον πῦρ Opp.C.4.132, πυρὸς μένος ... δαίετο Q.S.6.170

• de la rama de laurel utilizada en la depilación ἡ δέ με Φοίβου τείρει νύμφα φίλη ... δαιομένη AP 14.43

• fig., del resplandor casi sobrenatural de los cuerpos y armas de los guerreros δαῖέ οἱ ἐκ κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος ἀκάματον πῦρ Il.5.4, cf. 7, en un escudo τὰ δ' ἐδαίετο θαυματὰ ἔργα Hes.Sc.165.

2 fig. de pers. arder de pasión, brillar πυρὶ δ' ὄσσε δεδήει Il.12.466, ἐν δέ οἱ ὄσσε δαίεται Od.6.132, ἀλλά μοι ἀμφ' Ὀδυσῆϊ ... δαίεται ἦτορ pero a mi se me inflama el corazón pensando en Odiseo, Od.1.48, de Dioniso ὃς μετὰ μαινάσιν ὄμμασι δαίεται Ar.Lys.1284, ἐν ἔρωτι δεδαυμένων Call.Epigr.49

• c. gen. δαιόμενος Νύμφης enamorado de la Ninfa Opp.C.2.118, de animales ὣς ὁ περιτρομέων ἀλόχοις μέγα δαίεται ἦτορ Opp.H.4.202

• consumirse, estar destrozado por el dolor ἡ δ' ἔνδοθι δαιομένη περ σῖγα μάλα κλαίει A.R.3.661.

3 perf. act. c. suj., personif. o no, de actividades humanas, de sign. neg. propagarse, extenderse como el fuego Ὄσσα δεδήει se propaga el Rumor como el fuego, Il.2.93, νῦν ἄγχιστα μάχη πόλεμός τε δέδηε Il.20.18, cf. 12.35, πάντῃ γάρ σε περὶ στέφανος πολέμοιο δέδηε Il.13.736, οἰμωγὴ δὲ δέδηε Od.20.353, Ὅμαδός τε Φόνος τ' Ἀνδροκτασίη τε δεδήει Hes.Sc.155, αἰεὶ δέ σφιν ἐνὶ φρεσὶ φῦζα δέδηε Opp.H.4.471

• c. sign. posit. resplandecer φιλοφροσύνη τε δεδήει Emp.B 130.

II tr.

1 c. ac. int. πῦρ, φλόγα, etc. prender, encender, inflamar πῦρ δὲ Μενοιτιάδης δαῖεν μέγα Il.9.211, ἐκ δ' αὐτοῦ δαῖε φλόγα παμφανόωσαν Il.18.206, δαῖε δέ οἱ πῦρ γρηΰς Od.7.7, ἢ πῦρ καὶ φῶς ... δαίων A.Ch.864, δαίων φλόγα A.A.496, πυρὸς σέλας ὃ ... ἥρωες ... ἔδαιον A.R.4.69, δαίουσα λαμπτῆρος σέλας Trag.Adesp.407, tb. en v. med. Ἥφαιστος ... πρῶτα μὲν ... πῦρ δαίετο, καῖε δὲ νεκρούς Il.21.343

• fig. δαῖε δ' ἐν ὀφθαλμοῖς ... πόθον A.R.4.1147.

2 c. ac. de obj. externo, de cosas quemar ξύλα Il.18.347, φιτρούς A.R.3.1209, μῆρα ἐπὶ βωμ[ῶ]ν Orác. en IGR 4.360.32 (Pérgamo II d.C.), βοῦν ... ἐς μέγαρον τετράγυιον ... ῥέξαντες πυρὶ δαίσατ' Orác. en ZPE 1.1967.185.9 (Hierápolis II d.C.), σάρκας IMEG l.c., en v. pas. μηρίων δεδαυμένων Semon.l.c.

• part. subst. plu. víctimas ἀμφὶ δὲ δαιομένοις εὐρὺν χορὸν ἐστήσαντο A.R.2.701

• de lugares devastar por medio del fuego Φιλίππω ... τὰν χώραν δαίοντος Decr. en D.18.90

• medic. cauterizar ἀρχὸν ... δαίων Hp.Haem.2 (var., cf. καίω).

•DMic. da-wa-no, da-wi.

•De *δαϜιω < *d°H^u̯₂- ‘quemar’; cf. en grado pleno ai. doman ‘incendio’.

v. δαίομαι.

1 δαίω (act. inus. ; seul. pass. ll. cc.)

1 diviser, partager ; au pass. être divisé : διχθά, Od. 1, 23 (pf. 3 pl. épq. δεδαίαται), en deux ; δίχα πάντα δέδασται (pf. 3 sg.) Od. 15, 412, ou τριχθά, Il. 15, 189, tout est partagé en deux ou en trois ||

2 avec idée de violence, déchirer : δαίεται ἦτορ, Od. 1, 48, (mon) cœur est déchiré ||

Moy. δαίομαι (f. δάσομαι, ao. ἐδασάμην [δᾰ], pf. δέδασμαι ; v. ci-dessous)

1 diviser, partager : κρέα, Od. 15, 140 ; faire des portions de viandes ; πάντα ἄνδιχα, Il. 18, 511 ; 22, 120, partager tout en deux ; κτήματα, Od. 20, 216, partager sa fortune ; τὸν στρατὸν τρεῖς μοίρας, Hdt. diviser l’armée en trois parties ||

2 p. suite, distribuer : κρέα μνηστῆρσι, Od. 17, 332, des viandes aux prétendants ; fig. πήματα βροτοῖς, Pd. P. 3, 81, distribuer aux mortels leur part de souffrances ||

3 avec idée de violence, partager (pour soi) par la force, d’où arracher ; p. suite, en parl. d’animaux, dévorer (une proie), Il. 22, 354 ; 23, 21 ; Od. 18, 87 ||

➳ Pass. (v. ci-dessus). — Moy. Impf. 3 sg. poét. δαίετο, Od. 15, 140. Fut. δάσομαι [ᾰ] Il. 22, 354. Ao. 3 sg. épq. ἐδάσσατ(ο), Od. 6, 10 ; 3 pl. ἐδάσαντο [δᾰ], Od. 14, 208 ; épq. δάσσαντο, Il. 1, 368 ; sbj. δάσωμαι, Od. 17, 80 ; 3 pl. δάσωνται, Xén. Cyr. 4, 2, 43 ; opt. 1 pl. δασαίμεθα, Od. 2, 335 ; inf. δάσασθαι, Il. 18, 511 ; 23, 21 ; Eur. Tr. 450 ; Plut. Rom. 17 ; épq. δάσσασθαι, Od. 20, 216 ; part. δασάμενος, Hdt. 2, 4 ; 7, 121 ; Plut. Rom. 27 ; épq. δασσάμενος, Od. 3, 66 ; Pd. O. 7, 75. Ao. itér. 3 sg. δασάσκετο, Il. 9, 333. Pf. réc. (mais class. au sens pass. ; v. commenc. de l’article) 3 sg. δέδασται, Q. Sm. 2, 57.

Étym. R. indo-europ. *deh₂(i)-, couper, diviser ; cf. sscr. dáyati, angl. time.

2 δαίω (impf. ἔδαιον, f. et ao. inus. ; pf. δέδηα ; v. ci-dessous)

1 allumer : πῦρ, Il. 9, 211 ; Od. 7, 7 ; φλόγα, Eschl. Ag. 496, faire briller du feu, une flamme ; δ. ἐκ κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος πῦρ, Il. 5, 4, faire jaillir du feu d’un casque et d’un bouclier ; ἔκ τινος δ. φλόγα, Il. 18, 206, 227, faire jaillir de qqe ch. une flamme ; au pass. πῦρ δαίετο, Il. 21, 343 ; ἐδαίετο φλόξ, Soph. Tr. 765, le feu, la flamme brillait ; λύχνοι δαιόμενοι, Thcr. Idyl. 24, 51, lampes allumées ; p. anal. ὄσσε δαίεται, Od. 6, 132, ses yeux brillent comme du feu ; πυρὶ ὄσσε δεδήει, Il. 12, 466, ses yeux lançaient la flamme ; — fig. δαίειν πόθον ἐν ὀφθαλμοῖς, A. Rh. 4, 1147, allumer le désir dans les yeux ; πόλεμος δέδηε, Il. 20, 18 (cf. Il. 12, 35 ; 13, 736 ; 17, 253), le feu de la bataille est allumé ; p. anal. en parl. de la voix : ὄσσα δεδήει, Il. 2, 93, la voix de la Renommée se répandait (litt. s’allumait comme une traînée de feu) ; en parl. de gémissements, Od. 20, 353 ||

2 mettre le feu à, allumer, avec l’acc. de la chose à laquelle on met le feu : δ. ξύλα, Il. 18, 347 ; Od. 8, 436, allumer du bois ; δαίειν χώραν, Dém. 255 fin (décr.), dévaster un pays par le feu ; ὁπότ’ ἂν Τροίη πυρὶ δάηται, Il. 20, 316 ; 21, 375, lorsque Troie serait consumée par le feu ||

➳ Act. prés. sbj. 3 pl. δαίωσι, Il. 20, 317 ; part. δαίων, Eschl. Ch. 864 ; Ag. 496 ; etc. Impf. 3 sg. ἔδαιε, Hh. 2, 266 ; A. Rh. 4, 869 ; ou δαῖε, Il. 9, 211 ; 18, 206. Pf. *δέδαα, d’où part. fém. δεδαυῖα [δᾰ] Nonn. D. 6, 305. Pf. 2, 3 sg. δέδηε, Il. 17, 253 ; 20, 18 ; d’où pl. q. pf. 3 sg. δεδήει, Il. 2, 93. — Pass. pf. part. δεδαυμένος, Sim. fr. 30 Bgk. — Moy. prés. δαίομαι, Od. 6, 132 ; Ar. Lys. 1284 ; partic. δαιόμενος, Il. 8, 75 ; Od. 5, 61 ; Thcr. Idyl. 24, 52. Impf. 3 sg. ἐδαίετο, Soph. Tr. 765 ; ou δαίετο, Il. 21, 343 ; Hés. Sc. 165. Ao. 2, 3 sg. δάηται [ᾰ] Il. 20, 316 ; 21, 375.

Étym. pour *δαϝ-ϳω, d’où la syll. δαυ- du partic. δεδαυμένος, de la R. indo-europ. *deh₂u-, brûler.

δαίω, aor. alleen conj. med. 3 sing. δάηται; perf. 3 sing. δέδηεν, plqperf. 3 sing. δεδήει
1. met acc. in brand steken, aansteken: πῦρ δέ ... δαῖεν μέγα hij stak een groot vuur aan Il. 9.211; ook med.: Ἥφαιστος ... πῦρ δαίετο Hephaestus stak een vuur aan Il. 21.343.
2. intrans., med.-pass. met perf. δεδη- in brand staan, branden: ὁπότ’ ἂν Τροίη ... πᾶσα δάηται wanneer heel Troje brandt Il. 20.316; overdr.: ὄσσε δαίεται zijn beide ogen schitteren Od. 6.132; ἀλλά μοι ... δαίεται ἦτορ maar mijn hart brandt (van zorgen om Odysseus) Od. 1.48; perf. overdr.: μετὰ δέ σφισιν Ὄσσα δεδήει en temidden van hen ging Gerucht als een lopend vuur rond Il. 2.93; πόλεμος ... δέδηε de oorlog is opgelaaid Il. 20.18.

δαίω ², brennen, anzünden ; entstanden entweder aus *δάϜω (das Digamma in ι übergegangen), oder aus *δαϜίω (das Digamma ausgeworfen); Wurzel auf jeden Fall *δαϜ-; durchaus verschieden also von δαίομαι »teilen«, Wurzel *ΔΑ. – Das Digamma in δαίω »brennen« bezeugt z.B. die Form δεδαυμένος, μηρίων δεδαυμένων Simonid. (Amorgin. ?) in EM. p. 250.18 und Cram. An. Ox. 1 p. 106.4 (Bergk L. G. ed. 2, fr. 30 p. 587); durch conj. hergestellt δεδαυμένον Callimach. epigr. 53 ; vgl. Hesych. δεδαυμένον· περιπεφλεγμένον ; δάβελος· δαλός, Λάκωνες ; Sanskrit. davas, dâvas = calor, ignis, s. Curtius Grundz. d. Griech. Etymol. 1 S. 197 ; wahrscheinlich sind δαίω »brennen«, αὔω oder αὕω nebst αὐαίνω oder αὑαίνω, εὕω, καίω (καύσω, ΚαϜ-), dem Ursprunge nach identisch ; vgl. λείβω εἴβω, δείλη εἵλη, δαήμων δαίμων αἵμων, δνόφος νέφος γνόφος κνέφας, μέλας μέλαινα μελαινός κελαινός, δᾶ γᾶ γέα γῆ γαῖααἶα, Verwandt mit δαίω »brennen« auf jeden Fall δαΐς »die Fackel« und δαλός. – Transitiv. werden von δαίω gebraucht praes. und imperfect. activ.: Hom. πῦρ Il. 9.211, Od. 7.7 ; φλόγα Il. 18.206, wie Aesch. Ag. 496 ; πῦρ καὶ φῶς Ch. 864 ; übertr., δαῖεδʼ ἐν ὀφθαλμοῖς γλυκερὸν πόθον, Verlangen aus den Augen leuchten lassen, Ap.Rh. 4.1147. – In Prosa Dem. χώραν δαίοντος καὶ δενδροκοπέοντος in dem Psephisma der Byzantier 18.90. – Intransitiv wird das medium gebraucht nebst perf. und plusquamperf. act. δέδηα ἐδεδήειν, = brennen, in Brand sein, in Flammen stehen, in Flammen geraten, sich entzünden : Hom. Il. 18.227 ἀκάματον πῦρ δεινὸν ὑπὲρ κεφαλῆς Πηλείωνος δαιόμενον· τὸ δὲ δαῖε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη ; vom Blitz Il. 8.75 αὐτὸς δʼ ἐξ Ἴδης μεγάλʼ ἔκτυπε, δαιόμενον δὲ ἧκε σέλας ; neben καίω Od. 5.61 πῦρ μὲν ἐπʼ ἐσχαρόφιν μέγα καίετο, τηλόθι δʼ ὀδμὴ κέδρου τʼ εὐκεάτοιο θύου τʼ ἀνὰ νῆσον ὀδώδει δαιομένων ; Il. 21.343 Ἥφαιστος δὲ τιτύσκετο θεσπιδαὲς πῦρ. πρῶτα μὲν ἐν πεδίῳ πῦρ δαίετο, καῖε δὲ νεκροὺς πολλούς : hier kann δαίετο Homerisch medium statt des activ. sein, Hephästos Subjekt zu δαίετο. – Soph. Tr. 762 ἐδαίετο φλόξ ; λύχνοις ἅμα δαιομένοισιν Theocr. 24.51. – Uebertr., δαίεται ὄσσε, die Augen funkeln, Od. 6.132. – Δάηται. konjunkt. aor.2. med., in auffallender Verbindung, δάηται δαιομένη, zwei Mal dieselbe Stelle : μή ποτʼ ἐπὶ Τρώεσσιν ἀλεξήσειν κακὸν ἦμαρ, μηδʼ ὁπότʼ ἄν Τροίη μαλερῷ πυρὶ πᾶσα δάηται δαιομένη, δαίωσι δʼ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν, Il. 20.316, 21.375. – Perf. u. plusqpft. act., intransitiv, übertr.: πυρὶ δʼ ὄσσε δεδήει Il. 12.466 ; μάχη πόλεμός τε δέδηεν Il. 20.18, die Schlacht ist entbrannt ; 35, wohl Tmesis ; πάντῃ γάρ σε περὶ στέφανος πολέμοιο δέδηεν Il. 13.736, wohl Tmesis ; τόσση γὰρ ἔρις πολέμοιο δέδηεν Il. 17.253 ; μετὰ δέ σφισιν ὄσσα δεδήει ὀτρύνουσʼ ἰέναι, Διὸς ἄγγελος Il. 2.93, vgl. das Deutsche »ein Gerücht verbreitet sich wie ein Lauffeuer« ; οἰμωγὴ δὲ δέδηε, hat sich erhoben, flammt auf, Od. 20.853.

δαίω 1

[δαϝ-, δηϝ-, δαυ-.]

3 sing. pf. (in pres. sense) δέδηε Il. 13.736, Il. 17.253, Il. 20.18: Od. 20.353.

3 sing. plupf. (in impf. sense) δεδήει Il. 2.93, Il. 12.35, 466.

3 sing. aor. subj. pass. δάηται Il. 20.316, Il. 21.375. (ἀμφι-.)

- 1
  To set on fire, kindle: ξύλα Il. 18.347: Od. 8.436.
  
  To light (a fire) Il. 9.211: Od. 7.7.
  
  To cause (fire) to appear or blaze Il. 5.4, 7, Il. 18.206, 227.
- 2
  In pf. and plupf. and in pass., to burn or blaze: πῦρ δαιετο Il. 21.343. Cf. Il. 8.75, Il. 18.227 Il. 20.316 = Il. 21.375: Od. 5.61.
  
  Of the eyes, to blaze Il. 12.466.
  
  So of a lion’s eyes Od. 6.132.
  
  Fig.: Ὄσσα δεδήει (spread like wild-fire) Il. 2.93, νῦν ἄγχιστα μάχη δέδηε (app., now most nearly blazes up, i.e. is on the point of blazing up) Il. 20.18. Cf. Il. 12.35, Il. 13.736, Il. 17.253: οἰμωγὴ δέδηε (is bursting forth) Od. 20.353.

δαίω 2

[cf. δαΐζω, δατέομαι.]

3 pl. pf. pass. δεδαίαται Od. 1.23.

To divide or apportion.

- 1
  In mid.: κρέα δαίετο Od. 15.140. Cf. Od. 17.332.
- 2
  In pass.: Αἰθίοπας, τοὶ διχθὰ δεδαίαται (are divided) Od. 1.23, μήλων δαιομένων (in the division of the . . .) Od. 9.551.
  
  Fig., to be troubled or distressed: δαίεταί μοι ἦτορ Od. 1.48.

δαίω (1), perf. δέδηα, plup. δεδήειν, mid. aor. subj. δάηται: I. trans. (act. exc. perf.), kindle, set in a blaze; δαῖέ οἱ ἐκ κορυθός τε καὶ ἀσπίδος ἀκάματον πῦρ, the goddess ‘made fire blaze’ from his helmet, etc., Il. 5.5, 7, so pass., Il. 21.376.—II. intrans. (mid. and perf.), blaze, Il. 21.375, Il. 18.227, etc.; met. ὄσσε, πόλεμος, ἔρις, μάχη ἐνοπή τε, Il. 12.35; Ὄσσα, Il. 2.93; οἰμωγή, Od. 20.353.

δαίω (2), only pres. and ipf. mid. and pass., and perf. δεδαίαται: divide, mid. distribute, Od. 15.140 and Od. 17.332; ἀλλά μοι ἀμφʼ Ὀδυσῆι δαΐφρονι δαίεται ἦτορ, my heart is ‘rent’ (cf. δαΐζω), Od. 1.48.

δαίω The Root is !δαϝ, which appears in the perf. pass. part. δεδαυμένος, Semon. the perfect and pluperfect forms are commonly used with the present and imperfect meanings.

- Ito light up, make to burn, kindle, Lat. accendo, Il., Aesch.:—Pass. to blaze, burn fiercely, Il.; πυρὶ ὄσσε δεδήει blazed with fire, Od.; metaph., πόλεμος, μάχη δέδηε war blazes forth, Il.; ὄσσα δεδήει the report spread like wild-fire, Lat. flagrat rumor, Il.
- IIto burn, burn up, Lat. uro:— Pass., δαισθείς Eur.

δαίω see also δαίνυμι, δατέομαι

to divide; for the Act., δαΐζω is used:— Pass., δαίεται ἦτορ Od.; Epic 3rd pl. perf., διχθὰ δεδαίαται are divided in two, Od.:—Mid. to distribute, κρέα Od.—The aor1 ἔδαισα, ἐδαισάμην belong to δαίνυμι; fut. δάσομαι, aor1 ἐδασάμην to δατέομαι.

Menu

Word wheel

δαίω

Saved

Recent