δακνηρός
δακνηρός, biting
δακν-ηρός, ά, όν,
- biting, ἔπη Phld. Ir. p.31 W.; δακνηρόν, τό, ib.p.75 W., Herm. ap. Stob. 1.49.44.
1 fuerte, amargo o que pica
ἐπίχριστα
κολλύρια
φάρμακον
2 fig., neutr. subst. τὸ δ. mordacidad, carácter hiriente
τὸ δ. αὐτῆς (τῆς ὀργῆς)
• mordedura
τὸ δ. τῆς λύπης
δακνηρός, ά, όν, mordant, Herm. (Stob. Ecl. 1, 964) ; t. de méd. mordicant, A. Tr. 2, 47.
Étym. δάκνω.
δακνηρός, beißend, kränkend, Hermes Stob. ecl. 1, p. 964.