δαιταλεύς
δαιταλεύς, a banqueter, feaster
δαιτᾰλ-εύς, gen. έως, ὁ,
- banqueter, ἄκλητος δ., of the eagle eating Prometheus’ liver, A. Pr. 1024: pl., Com.Adesp. 30 D; Δαιταλῆς, play by Aristophanes.
comensal, partícipe de un banquete
ὦ στωμυλῆθραι δαιταλεῖς
ταῦτα τοῦ Δημοκρίτου ... ἐπῄνουν μὲν οἱ δαιταλεῖς
δαιταλεῖς· δαιτυμόνες καὶ θιασῶται καὶ συμπόται
•
Δαιταλεῖς
tít. de comedia de Aristófanes
• fig. del águila que devoraba a Prometeo
ἄκλητος ἕρπων δ. πανήμερος
δαιταλεύς, έως (ὁ) [ᾰ] convive ; Δαιταλεῖς, les Convives, titre d’une comédie d’Aristophane ; fig. Eschl. Pr. 1024.
Étym. δαίς.
δαιταλεύς, ὁ, der Schmauser, Aesch. Prom. 1024 vom Adler, der die Leber des Prometheus verzehrt. Vgl. Ath. VI.270a.
δαιταλεύς
δαίνυμι
- a banqueter, feaster, Aesch., Ar.