δεκάρουρος
δεκάρουρος, of ten arurae
δεκ-άρουρος [ᾰ], ον,
- of ten arurae, PTeb. 5.44 (ii B.C.), PLond. 3.604B244 (i A.D.).
poseedor de diez aruras de tierra,
μάχιμοι
φυλακίτης