δεκάρχης
δεκάρχης, commander of ten; decurion
δεκάρχ-ης, ου, ὁ,
- = δεκαδάρχης, decurion, Hdt. 7.81; = Lat. decurio (in form δέκαρχος), Arr. Alan. 22, D.C. 71.27.
- II = Lat. decemvir, f.l. in D.H. 2.14.
milit., en el ejército persa decarca, oficial al mando de diez hombres, decurión Hdt.7.81, cf. Hld.9.10.3
• en el ejército romano, D.H.2.14 (var., cf.
δεκ·άρχης, ου (ὁ)
1 commandant de dix hommes, décurion, Hdt. 7, 81 ||
2 à Rome, décemvir, DH. 2, 14.
Étym. δ. ἄρχω.
δεκάρχης, ὁ, Anführer von zehn Mann, Her. 7.81. S. δέκαρχος, δεκάδαρχος.
δεκάρχης
= δεκαδάρχης, Hdt.