διανεάω

διανεάω, 1) zunicken, zuwinken ; τινί ; ἐμοὶ λαλῶν ἅμα καὶ διανεύων Alexis Ath. II.60b ; Luc. V.Hist. 2.25 u. a.Sp.
2) vermeiden, ausweichen ; καὶ ἐξέκλινον τὰς ἐπιβολάς Pol. 1.25 ; Plut.