διανεμητικός
διανεμητικός, distributive
διανεμ-ητικός, ή, όν,
- distributive, τινὸς εἰς ἴσα μέρη Pl. Ti. 55a, cf. Andronic. Rhod. p.576M.; τὸ δ. δίκαιον Arist. EN 1131b27; of persons, ib. 1134a3.
- II Pass., divisible, εἰς ἴσα δ. Plu. QPlat. 2.1003c.
1 que reparte o distribuye de abstr., frec. ref. a la justicia
ἕξις δ. τοῦ κατ' ἀξίαν ἑκάστῳ
δικαιοσύνη δέ ἐστιν ἀρετὴ ψυχῆς δ. τοῦ κατ' ἀξίαν
τὸ ... δ. δίκαιον
la justicia distributiva
• de pers. distribuidor
τοῦ κατ' ἀξίαν ἑκάστοις
2 geom. que divide
εἶδος στερεὸν ... δ. εἰς ἴσα μέρη καὶ ὅμοια
una figura sólida que divide en partes iguales y semejantes la superficie de la esfera en que está inscrita
διανεμητικός, ή, όν :
1 act. qui répartit, qui distribue, gén. Plat. Tim. 55a ; Arstt. Nic. 5, 4, 2, etc. ||
2 pass. que l’on peut partager, divisible, Plut. M. 1033c.
Étym. διανέμω.
διανεμητικός, verteilend ; Plat. Tim. 55a ὅλου εἰς ἴσα μέρη ; Arist. Eth. 5.9 ; δ. εἶναί τινος, bereit sein zu verteilen, Pol. 6.6 ; – teilbar, Plut.
διανεμητικός, ή, όν
διανέμω
- distributive, Plat.