διϊτικός
διϊτικός, penetrable
διϊτικός [ῐτ], ή, όν, (δίειμι)
- penetrable, in Comp., Arist. Pr. 905b13.
penetrable, permeable
οὐ γὰρ ἅπαν τὸ μανότερον διιτικώτερον
δ. φῶς διὰ τῶν σωμάτων
διϊτικός, ός, όν [ῐτ] pénétrable, Arstt. Probl. 11, 58, 4 (δίειμι 2).
διϊτικός, ή. όν, durchdringlich, v.l. für διϊκτικός.