δικαιάδικος
δικαιάδικος, one neither just nor unjust
δῐκαιάδῐκος [ᾰ], ὁ,
- one neither just nor unjust, Ph. 2.346.
que está entre la justicia y la injusticia
εἰσὶ γὰρ εὐπάρυφοί τινες ἡμιμόχθηροι, δικαιάδικοι
de los jueces corruptos
δικαι·άδικος, ος, ον [ῐῐ] qui est tout à la fois juste et injuste, Phil. 2, 346.
Étym. δίκαιος, ἄδικος.
δικαιάδικος, ὁ, der nicht gerecht u. nicht ungerecht ist, Philo.