δρυοπετής
δρῠο-πετής, ές,
- = δρυπετής (v. δρυπεπής), Gal. 6.608; δαφνίδες Dsc. 1.40 (s. v. l.).
muy maduro, que está a punto de caer del árbol
ἐλαῖαι
ref. las negras o moradas
δρυο·πετής, ής, ές, tombé de l’arbre (fruit) Gal. 6, 353.
Étym. δρῦς, πίπτω.