δύπτης
δύπτης, diver
δύπτης, ου, ὁ,
- diver, Call. Fr. 167, Opp. H. 2.436: as Adj., κηρύλος Lyc. 387; of persons, Id. 73.
I que se zambulle, buceador
καύηκες
κηρύλος
• de pers.
Ἀτλαντίδος δ. κέλωρ
II subst. ὁ δ.
1 de pers. el que se zambulle, buceador
δύπται σπογγοτόμοι τε
2 zool. cormorán o gaviota
δύπται λέγονται αἱ αἴθυιαι
δύπτης, ου (ὁ)
1 plongeur, Call. fr. 147 ; Lyc. 752 ; Opp. H. 2, 436 ||
2 plongeur, oiseau, Lyc. 387.
Étym. δύπτω.
δύπτης, ὁ, Taucher ; Callim. bei EM.; Opp. H. 2.436 ; Lycophr. 387 u. öfter.