δυσαγής
δυσαγής, impious
δῠσ-ᾰγής, ές, (ἅγος)
- impious, opp. εὐαγής, Man. 5.180, Poll. 1.33.
impío de pers.,
op. εὐαγής
ἔθνη τὰ δυσαγέστατα
δυσαγῆ ... ἔνθεον Ἄττιν
• subst.
τὰ φίλα πράττειν τῷ δυσαγεῖ (τῷ Λικιννίῳ) πεπεισμένοι (οἱ κόλακες)
convencidos (los aduladores) de estar haciendo lo que agradaba al impío (Licinio)
• no de pers.
πόλεμος
πορνεία
μιαρὰ καὶ δυσαγῆ ἀποτελέσματα
δυσ·αγής, ής, ές [ῠᾰ] impie, exécrable, Man. 5, 180 ||
Sup. -έστατος, Cels. (Orig. c. Cels. 7 p. 373).
Étym. δ. ἄγος.
δυσαγής, ές, mit schwerer Schuld behaftet, gottlos ; Man. 5.179 ; Poll. 1.33.