δύστρωτος
δύστρωτος, hard to injure
δύσ-τρωτος, ον,
- hard to injure, σιδήρῳ καὶ λίθῳ Plu. Sollert. 2.983d, cf. Apollod. Poliorc. 139.8: Comp., Gal. UP 1.2.
difícil de dañar, invulnerable
σιδήρῳ καὶ λίθῳ
del nido del halciónμηχανήματα ... εἰς πολιορκίαν
θώραξ ... πάντων δερμάτων δυστρωτότερον ὄργανον
δύσ·τρωτος, ος, ον, difficile à blesser, à atteindre, Plut. M. 983d ; en parl. d’une machine, difficile à démolir, Apd. pol.
Étym. δ. τιτρώσκω.
δύστρωτος, schwer zu verwunden, Plut. Sol. anim. 35.