δυστράπελος
δυστράπελος, hard to deal with, intractable, stubborn
- difficult to deal with, φλέψ Hp. Oss. 16; πρᾶγμα Henioch. 4.4, cf. Plu. Def.orac. 2.419a; ὀφθαλμία Sor. 2.15.
- 2 of persons, intractable, stubborn, S. Aj. 914 (lyr.), Arist. EE 1234a5. Adv. -λως awkwardly, clumsily, X. Oec. 8.16; with difficulty, Gal. 14.114.
I
1 de pers. intratable, inflexible
Αἴας
χρεῶσται
εἴδωλα op. εὔλογχα
2 de cosas que no cambia fácilmente, difícil de tratar
(φλέψ) πυκινόρριψος καὶ δ.
ὀφθαλμίαι
ὁ λευκὸς ῥοῦς
νοσήματα
περιστάσεις
• rel. la palabra difícil de resolver
πρᾶγμα <γ'> ἠρώτα με δυστράπελον
δ. ἀπόφασιν ἔδωκε δυστράπελον καὶ δυσκατανόητον
II adv. -ως
1 de manera difícil de manejar
εἰ δ. τι σύγκειται
ἔχειν
2 con dificultad
δ. καθαιρομένων γυναικῶν
• Adv., δυστραπέλως , hinderlich, am unrechten Orte, Xen. Oec. 8.15, 16.
- hard to deal with, intractable, stubborn, Soph.:—adv. -λως, awkwardly, Xen.