εὐρυβίης

εὐρυ·βίης, ου [ῠ] adj. m. très fort, puissant, Hh. Cer. 295 ; Hés. Th. 931 ||

➳ Dor. -ίας [ᾱ] Pd. O. 6, 58 ; P. 2, 12 ; 4, 175 ; 9, 13 ; I. 5, 51.

Étym. εὐρύς, βία.