εὐυποχώρητος
εὐυποχώρητος, easily yielding
εὐυποχώρητος, ον,
- easily yielding, σώματα Herm. ap. Stob. 1.49.69.
εὐ·υποχώρητος, ος, ον, qui fait place ou cède facilement, Herm. (Stob. Ecl. 1, 1086).
Étym. εὖ, ὑποχωρέω.
εὐυποχώρητος, leicht nachgebend, Stob. ecl. ph. 1 p. 1086.