ζωμάρυστρον

ζωμ-άρυστρον [ᾰ], τό,

• = ζωμήρυσις, Sch. Ar. Ach. 244 (v.l. -ος, ἡ); spelt ζωμάριστρον, POxy. 1289.3 (v A.D.).

ζωμάρυστρον, τό, Schol. Ar. Ach. 244, Erkl. von ἐτνήρυσις. Bei Byz. auch ζωμήρυστρον.