ζύγιμος
ζύγιμος, of or for the yoke
ζῠγ-ιμος, ον,
- = ζύγιος I, βοῦς Plb. 34.8.9.
ζύγιμος, ος, ον [ῠ] bon pour être attelé au joug, Pol. (Ath. 331b dout.).
Étym. ζυγόν.
ζύγιμος, = ζύγιος, Ath. VIII.331b, l.d.