ζυγηφόρος
ζυγηφόρος, carrying a yoke
ζῠγηφόρος, ον, poet. for ζυγοφόρος (q.v.), A. Fr. 326, E. Rh. 303.
ζυγη·φόρος, ος, ον [ῠ] qui porte un joug, Eschl. fr. 341 ; Eur. Rhes. 303.
Étym. ζυγόν, φέρω.
ζυγηφόρος, ein Ioch tragend, ἵπποι Eur. Hipp. 1083, αὐχὴν πώλων Rhes. 303. S. auch ζυγοφόρος.
ζυγηφόρος
ζῠγη-φόρος, ον
poet. for ζυγοφόρος, Eur.