θαρρύνω

θαρρύνω, ion. et anc. att. θαρσύνω [ῡ] (impf. ἐθάρρυνον, f. θαρρυνῶ, ao. ἐθάρρυνα, pf. inus.)

1 tr. encourager, donner bon courage à, acc. Il. 16, 242, etc. ; Od. 13, 323 ; Eschl. Pers. 215 ; Hdt. 2, 141 ; Thc. 2, 59 ; Xén. Cyr. 6, 3, 27 ||

2 intr. avoir bon courage, Soph. El. 916 ||

➳ Impf. ion. 3 sg. θαρσύνεσκε, Il. 4, 233.

Étym. θάρρος.