θωπεύω

θωπ-εύω, (θώψ)

• flatter, wheedle, τινα S. OC 1003, 1336, E. Heracl. 983, Ar. Ach. 657, Eq. 48; σὺ ταῦτα θώπευʼ be it thine to flatter thus, S. El. 397; θ. τὸν δεσπότην λόγῳ Pl. Tht. 173a; τὸν δῆμον Aeschin. 3.226; τὰς πόλεις Phld. Rh. 2.170S.; καιρὸν θ. to be a time-server, Ps.-Phoc. 93; ἵνα μὴ ἄλλους θωπεύωμεν σοῦ ὑγιαίνοντος serve others (in good sense), PSI 5.525.16 (iii B.C.); of dogs, fawn, Arist. Phgn. 811b38; caress, pat a horse, X. Eq. 10.13, Cyn. 6.21; of disease, soothe, τὴν χολήν Sever. Clyst. p.37 D.:—Pass., Ar. Eq. 1116.

θωπεύω, ein Schmeichler, θώψ, sein, schmeicheln, sich gefällig zeigen, huldigen, dienen ; σὺ ταῦτα θώπευε Soph. El. 389 ; ἄλλους O.C. 1338, vgl. 1007 ; σάφʼ ἴσθι μή με θωπεύσοντά σε Eur. Heracl. 983 ; Ar. Eq. 48, 1112 ; ἐπιστάμενοι τὸν δεσπότην λόγῳ θωπεῦσαι Plat. Theaet. 475a ; Folgde : täuschen, betrügen durch Schmeichelei, Aesch. 3.226 τὸν δῆμον.

θωπεύω, fut. -σω θώψ

• to flatter, fawn on, cajole, wheedle, Lat. adulari, Soph., Eur., etc.; σὺ ταῦτα θώπευʼ be it thine to flatter thus, Soph.:— to caress or pat a horse, Xen.