θώσσω
*θώσσω,
- = θωρήσσω II, aor. 1 θῶξαι, Dor. θᾶξαι Hsch.: aor. Pass. part. θωχθείς S. Fr. 173, Dor. inf. θαχθῆμεν Hsch.
θώσσω, enivrer, d’où pass. moy. (part. ao. θωχθείς) s’enivrer, Soph. fr. 183.
Étym. cf. θῶμαι.
*θώσσω, = θωρήσσω 2, θωχθείς, θωρηχθείς, μεθυσθείς führt Hesych. aus Soph. (frg. 183) an. Vgl. θῶμαι.