κάμμορος
κάμμορος, subject to destiny
κάμμορος, ον, Ep. for κατάμορος,
- subject to destiny, i.e. ill-fated (not in Il.), περὶ πάντων κάμμορε φωτῶν Od. 11.216, cf. 2.351, 5.160, A.R. 4.1318. (Cf. κάσμορος, ἤμορος.)
1 κάμμορος, v. κάμμαρος.
2 κάμ·μορος, ος, ον, malheureux, Od. 11, 216, etc.
Étym. par sync. et assimil. p. κατάμορος.
κάμμορος, ep. = κακόμορος, oder κατάμορος (vgl. Arcad. 71.28), unglücklich, περὶ πάντων κάμμορε φωτῶν, Od. 11.216, 2.351, öfter, immer von Menschen.
κάμμορος
[καμ-, κατα- 2 + μόρος].
Fate-ridden, ill-fated, wretched : κεῖνον τὸν κάμμορον Od. 2.351.
In voc. Od. 5.160, 339, Od. 11.216, Od. 20.33.
κάμμορος (κατάμορος): ‘given over to fate,’ hence, ill-starred, hapless.
κάμμορος, ον
Epic for κατάμορος,
- subject to destiny, i. e. ill-fated, Od.