κατηγορητέον

κατηγορ-ητέον,

• one must accuse, lay the blame on, τῶν πραγμάτων Isoc. 3.2; αὑτοῦ Pl. Grg. 508b.
• • II one must assert, ὡς . . Id. Tht. 167a; one must predicate, τι κατά τινος Epicur. Ep. 1 p.25 U.; τοῦ ἐπέκεινα οὐδὲ τοῦτο κ. Plot. 3.7.2.