κατηγόρημα

κατηγόρ-ημα, ατος, τό,

• accusation, charge, Gorg. Pal. 22, Pl. Lg. 765b, 881e, PFrankf. 7B3 (iii B.C.); τὰ τοῦ τρόπου σου κ. D. 18.263, cf. Din. 1.1, D.H. 7.64; τοῦτο φωνῆς κ. this is the fault of . ., A.D. Pron. 27.25.
• • II in Logic, predicate, Arist. Int. 20b32, Metaph. 1053b19, etc.; οὐκ εὔοδον τὸ ἁπλοῖν ἐστι κ. Epicur. Fr. 18.
  • • 2 head of predicables, Arist. Metaph. 1028a33, Ph. 201a1, Zeno Stoic. 1.25, etc.; περὶ κατηγορημάτων Sphaer. ib. 140.
  • III sign, indication, ὁ ἐπικεκυφὼς τράχηλος μωροῦ ἀνδρὸς κ. Polem.Phgn. 36.

κατηγόρημα, τό, das Angeschuldigte, Gegenstand der Anklage, Anklagepunkt, Verbrechen ; Din. 1.1 ; πρὸς αὐτὰ τὰ τοῦ τρόπου σοῦ βαδιοῦμαι κατηγορήματα Dem. 18.263 ; Anklage, Plat. Legg. VI.765b ; allgemeiner, Anzeige, Zeichen, Sp.; – das, was von Einem ausgesagt wird, Prädikat, Arist. Metaph. 6.1 u. Folgde.

κατηγόρημα, ατος, τό,

• an accusation, charge, Plat., Dem.