καχύποπτος
καχύποπτος, suspecting evil, suspicious
κᾰχ-ύποπτος, ον,
- suspecting evil, suspicious, Ar. Fr. 794, Pl. R. 409c, Arist. Rh. 1389b21.
καχ·ύποπτος, ος, ον, soupçonneux, défiant, Ar. (Poll. 2, 57) ; Plat. Rsp. 409c ; Arstt. Rhet. 2, 13.
Étym. κακός, ὕποπτος.
καχύποπτος, Schlimmers argwöhnend, bösen Verdacht hegend ; Ar. frg. 627 bei Poll. 2.57 ; Plat. Rep. III.409c ; Arist. rhet. 2.13.
• Adv ., Eust., der auch die Form καχυπόπτης, ὁ, hat. S. auch καχυπότοπος.
• Adv ., Eust., der auch die Form καχυπόπτης, ὁ, hat. S. auch καχυπότοπος.
καχύποπτος
κᾰχ-ύποπτος, ον
- suspecting evil, suspicious, Plat.