κεάζω
κεάζω, to split, cleave
κεάζω, Ep. fut. κεάσσω Orph. A. 849: aor. κέᾰσα, κέασσα, ἐκέασσα Hom. (v. infr.):—Pass., aor. κεάσθην Il. 16.412, but part. κεᾰθείσης App.Anth. 3.167: pf. part. κεκεασμένος (v. infr.):—
- split, cleave wood, κέασε ξύλα νηλέϊ χαλκῷ Od. 14.418; κέασαν ξύλα 20.161; ξύλα . . νέον κεκεασμένα χαλκῷ 18.309, cf. Hp. Mul. 2.153, Call. Fr. 289, etc.; of lightning, shiver, νῆα . . κεραυνῷ Ζεὺς ἔλσας ἐκέασσε Od. 5.132; of a spear, κέασσε δʼ ἄρʼ ὀστέα λευκά Il. 16.347; [κεφαλὴ] ἄνδιχα πᾶσα κεάσθη was cloven in twain, ib. 412; κεκεασμένον εὐρέϊ κύκλῳ οὐρανόν Arat. 474.
- 2 pound, rub to pieces, ἢ σφέλᾳ ἢ ὅλμῳ κεάσας Nic. Th. 644. (κεᾰ-ζω fr. κεᾰ- in κεᾰ-θείσης (v. supr.), εὐ-κέα-τος, κέαρνον, and perh. κείων, v. κείω (B); perh. cf. Skt. śásati ‘cut’, Lat. castrare.)
κεάζω :
1 fendre en éclats : ξύλα, Od. 18, 308, du bois ; νῆα, Od. 5, 132, etc. un navire, en parl. de la foudre ; ὀστέα, Il. 16, 347, les os, en parl. d’une lance, etc. ; au pass. être fendu violemment, en parl. de la tête d’un guerrier, Il. 16, 412 ||
2 fendre, séparer, diviser, Arat. 475 ||
3 p. ext. fracasser, broyer, mettre en pièces, Nic. Th. 644 ||
➳ Fut. épq. κεάσσω, Orph. Arg. 852 ; ao. ἐκέασσα, Od. 5, 132 ; 7, 250 ; A. Rh. 3, 378, ou κέασσα, Il. 16, 347, ou κέασα [ᾰσ] Od. 14, 418 ; 20, 161 ; inf. κεάσσαι, Od. 15, 322. Pass. ao. 3 sg. ἐκεάσθη, A. Rh. 2, 104, ou κεάσθην, Il. 16, 412. Part. pf. κεκεασμένος, Od. 18, 308 (κείω 2).
κεάζω, spalten, zerspalten ; eigtl. vom Spalten u. Behauen des Holzes, κέασε ξύλα νηλέϊ χαλκῷ Od. 14.418 ; 20.161 ; von der Lanze, κέασσε δʼ ὀστέα λευκά Il. 16.347 ; ἡ (κεφαλὴ) δʼ ἄνδιχα πᾶσα κεάσθη 20.388, der Kopf wurde gespalten ; vom Blitze, νῆα θοὴν ἀργῆτι κεραυνῷ Ζεὺς ἔλσας ἐκέασσε Od. 5.132, 7.250 ; sp.D., Orph. Arg. 847 ; οὐρανὸν κεκεασμένον εὐρέϊ κύκλῳ Arat. 475 ; – klein reiben, Nic. Th. 644. – Vgl. noch κεδάζω, σκεδάζω, u. Buttmann Lexil. I p. 12, II p. 96.
†κεάζω
3 sing. aor. ἐκέασσε Od. 5.132, Od. 7.250. κέασε Od. 14.418. κέασσε Il. 16.347.
3 pl. κέασαν Od. 20.161.
Aor. κεάσαιμι Od. 12.388.
Infin. κεάσσαι Od. 15.322.
3 sing. aor. pass. κεάσθη Il. 16.412, 578, Il. 20.387.
Acc. pl. neut. pf. pple. κεκεασμένα Od. 18.309.
- 1
To split, cleave: κεφαλὴ ἄνδιχα κεάσθη Il. 16.412=Il. 20.387, 16.578.
- 2
To splinter, shiver, break in pieces: ὀστέα Il. 16.347: νηα Od. 5.132=Od. 7.250, Od. 12.388.
- 3
To produce (fire-wood) by splitting or chopping: ζύλα Od. 14.418, Od. 15.322, Od. 20.161, ξύλα κεκεασμένα Od. 18.309.
- 1
κεάζω , aor. (ἐ)κέασσε, κέασε, opt. κεάσαιμι, inf. κεάσσαι, pass. perf. part. κεκεασμένα, aor. κεάσθη: split, cleave; of lightning, shiver, Od. 5.132, Od. 7.250.
κεάζω
- to split, cleave wood, Od.; of lightning, to shiver, shatter, Od.; of a spear, κέασσε δὲ ὀστέα λευκά Il.; [κεφαλὴ ἄνδιχα κεάσθη was cloven in twain, Il.