κλέος

κλέος, τό, Dor. κλέϝος GDI 1537 (Crissa, = Röhl Imag. 3 pp. 87/8 No.1), only nom. and acc. sg. and pl.: Ep. pl. κλέᾰ (before a vowel) Hom. (v. infr. II.1), κλεῖα (nisi leg. κλέεα) Hes. Th. 100: (κλέω A):—

• rumour, report, τί δὴ κ. ἔστʼ ἀνὰ ἄστυ; Od. 16.461; κ. εὐρὺ φόνου 23.137; ὄσσαν . ., ἥ τε μάλιστα φέρει κ. ἀνθρώποισι 1.283; σὸν κ. news of thee, 13.415: c. gen., μετὰ κ. ἵκετʼ Ἀχαιῶν the report of their coming, Il. 11.227, cf. 13.364; κείνου κατὰ κ. at the news of his coming, Pi. P. 4.125; τῶν ἐμῶν κακῶν κ. S. Ph. 251; rumour, opp. certainty, κ. οἶον ἀκούομεν οὐδέ τι ἴδμεν Il. 2.486; γυναικογήρυτον κ. A. Ag. 487 (lyr.).
• • II good report, fame, freq. in Hom., κ. ἐσθλόν Il. 5.3; ἀνδρὸς τοῦ κ. εὐρὺ καθʼ Ἑλλάδα Od. 1.344: abs., τῷ μὲν κ., ἄμμι δὲ πένθος Il. 4.197; τὸ δʼ ἐμὸν κ. οὔ ποτʼ ὀλεῖται 7.91, cf. 2.325; κ. εἶναί τινι to be a glory to him, 22.514; κ. οὐρανὸν ἵκει 8.192, Od. 9.20; κ. οὐρανὸν εὐρὺν ἵκανε 8.74; κ. ἄφθιτον Sapph. 44.4 L.-P., Ibyc. Oxy. 1790.47, GDI l.c.; κ. ἀρέσθαι, εὑρέσθαι, Pi. O. 9.101, P. 3.111; γίνεσθε κατὰ κ. ὧδε μαχηταί in renown, BCH 24.71 (Acraeph., iii B.C.); λαβεῖν S. Ph. 1347; κ. αἰχμᾶς glory in or for . ., Pi. P. 1.66; τῆς μελλοῦς κ. A. Ag. 1356; κ. σου μαντικόν ib. 1098; μικροῦ δʼ ἀγῶνος οὐ μέγʼ ἔρχεται κ. S. Fr. 938: less freq. in Prose, κ. ἀέναον Heraclit. 29; μένοντι δὲ . . κ. μέγα ἐλείπετο Hdt. 7.220; κ. καταθέσθαι to lay up store of glory, Id. 9.78; τιμὴν καὶ κ. ἔσχεν Ar. Ra. 1035; πόρρω κ. ἥκει Id. Ach. 646; κ. οὐρανόμηκες Id. Nu. 459; κ. ἔχειν τὰ περὶ τὰς ναῦς Th. 1.25; παρʼ ἀνθρώποις ἀείμνηστον κ. ἔχει τινά X. Cyn. 1.6; κ. ἀθάνατον καταθέσθαι Pl. Smp. 208c; κ. τε καὶ ἔπαινος πρὸς ἀνθρώπων Id. Lg. 663a; περὶ χώρας ἀκούειν κ. μέγα Lys. 2.5; κ. ἕξειν ἔν τινι Ath.Mech. 15.4; ποῖον κ., εἰ . .; 1 Ep.Pet. 2.20: pl., ἄειδε δʼ ἄρα κλέα ἀνδρῶν the lays of their achievements, Il. 9.189, cf. 524, Od. 8.73; κλέα φωτῶν μνήσομαι A.R. 1.1.
  • • 2 rarely in bad sense, δύσφαμον κ. ill repute, Pi. N. 8.36; αἰσχρὸν κ. E. Hel. 135, cf. Ar. Fr. 796: both senses in Th. 2.45 ἧς ἂν ἐπʼ ἐλάχιστον ἀρετῆς πέρι ἢ ψόγου . . κ. ᾖ of whom there is least talk either for praise or blame. (Cf. Skt. śrávas ‘fame’, Slav. slovo ‘word’, ‘gloryʼ; cogn. with κλέω (A), κλύω.)

κλέος, τό (ΚΛΥ, vgl. κλέω¹ u. καλέω), Ruf, Gerücht, unsichere, ungewisse Kunde ; μὴ πρόσθεν κλέος εὐρὺ φόνου κατὰ ἄστυ γένηται Od. 23.137 ; so auch 1.382 ἢν ὄσσαν ἀκούσῃς ἐκ Διός, ἥτε μάλιστα φέρει κλέος ἀνθρώποισι ; σὸν κλέος, Kunde von dir, 13.415 ; κλέος Ἀχαιῶν, das Gerücht von den Achäern, Il. 11.227, vgl. 2.325, 13.364 ; so wird es 2.485, ἡμεῖς δὲ κλέος οἶον ἀκούομεν, οὐδέ τι ἴδμεν, dem bestimmten Wissen entgegengesetzt. Vgl. noch Aesch. ταχύμορον γυναικοκήρυκτον ὄλλυται κλέος, das von den Weibern verbreitete Gerücht, Ag. 474 ; οὐδὲ τῶν ἐμῶν κακῶν κλέος ᾔσθου ποτʼ οὐδέν Soph. Phil. 251. – Gew. der gute Ruf, der Ruhm ; κλέος ἐσθλὸν ἄροιτο Il. 5.3, öfter ; μέγα, εὐρύ, auch ohne Zusatz, 4.197, 7.91, 9.412 u. sonst ; häufig κλέος οὐρανὸν ἵκει, von weitverbreitetem Ruhm ; κλέος εἶναί τινι, Einem zur Ehre gereichen, 22.514 ; auch im plur., κλέα ἀνδρῶν ἀείδειν, ἀκούειν, die ruhmvollen Taten der Männer besingen, anhören, 9.189, 524, Od. 8.73, wie κλέα φωτῶν μνήσομαι Ap.Rh. 1.1 [mit ᾰ], κλεῖα Hes. Th. 100 ; – λάμπει οἱ κλέος Pind. Ol. 1.23 ; ἑλέσθαι 9.109 ; εὑρέσθαι ὑψηλόν P. 3.111, öfter ; aber auch δύσφημον κλέος προσάπτειν, schlechten Ruf, N. 8.36 ; Tragg., z.B. κλέος ὑπέρτατον λαβεῖν Soph. Phil. 1331, ἐπισπάσειν κλέος Aj. 756 ; τιμὰ καὶ κλέος Eur. Andr. 774. Auch in Prosa, Her. 7.220, κλέος ἀθάνατον Plat. Symp. 208c, κλέος τε καὶ ἔπαινος Legg. II.663a ; κλέος ἔχειν τὰ περὶ τὰς ναῦς, im Ruf stehen in Bezug auf das Seewesen, Thuc. 1.25, vgl. 2.45 ; Sp. – In schlimmer Bdtg, wie bei Pind., αἰσχρόν, Eur. Hel. 135 u. Ar. bei Phot. lex. – Das Wort kommt nur im nom. u. acc. vor.

κλέος

τό (κλέϝος).

Acc. pl. κλέα (for κλέεα) Il. 9.189, 524 : Od. 8.73.

• • 1

    A report or rumour : πεύθετο μέγα κ., οὕνεκα . . . Il. 11.21, μετὰ κ. ἵκετʼ Ἀχαιῶν (following up the rumour of the expedition) 227. Cf. Il. 13.364 : Od. 23.137.

    With an admixture of sense (2) : σεῖο μέγα κ. αἰὲν ἄκουον, χεῖρας αἰχμητὴν ἔμεναι Od. 16.241. Cf. Od. 8.192 : Od. 18.126.

    Report, rumour, tidings : τί κ. ἔστʼ ἀνὰ ἄστυ; Od. 16.461. Cf. Od. 1.283 = Od. 2.217, Od. 3.83, Od. 13.415.

    As opposed to knowledge or certainty, : κ. οἷον ἀκούομεν οὐδέ τι ἴδμεν Il. 2.486.

  • 2

    Good report or repute, fame, glory, honour (somethimes with ἐσθλόν) : ἵνα κ. ἐσθλὸν ἄροιτο Il. 5.3, τὸ δʼ ἐμὸν κ. οὔ ποτʼ ὀλεῖται Il. 7.91. Cf. Il. 7.446, Il. 9.413, Il. 10.212, Il. 17.16, Il. 18.121, etc. : παιδί κε μέγα κ. ἤρατο Od. 1.240. Cf. Od. 1.95, Od. 2.125, Od. 3.204, Od. 7.333, Od. 9.20, Od. 18.255, Od. 24.94, etc.

    High reputation for skill in something : ποῦ τοι τόξον καὶ κ.; Il. 5.172.

    In pl., famous deeds, high achievements, notable conduct : κλέα ἀνδρῶν Il. 9.189, 524 : Od. 8.73.

  • 3

    In reference to things, fame, celebrity : τεῖχος, τοῦ κ. ἔσται ὅσον τʼ ἐπικίδναται ἠώς Il. 7.451. Cf. Il. 2.325 : Od. 8.74.

  • 4

    Something that brings fame or honour or confers distinction : τῷ μὲν κ. ἄμμι δὲ πένθος Il. 4.197 = 207, τοίου κ. ἀπώλεσαν ἡνιόχοιο (glory of, consisting in, a . . . ) Il. 23.280. Cf. Il. 17.131, 232, Il. 22.514 : Od. 4.584.

κλέος (only nom., acc.)

• • a fame of pers., things. λάμπει δέ οἱ κλέος O. 1.23 τὸ δὲ κλέος τηλόθεν δέδορκε τᾶν Ὀλυμπιάδων O. 1.93 ἦν δὲ κλέος βαθύ O. 7.52 μέγα τοι κλέος αἰεί O. 8.11 πολλοὶ δὲ διδακταῖς ἀνθρώπων ἀρεταῖς κλέος ὤρουσαν ἀρέσθαι O. 9.101 ποτὶ πελώριον ὁρμάσαι κλέος O. 10.21 τρέφοντι δʼ εὐρὺ κλέος κόραι Πιερίδες Διός O. 10.95 γείτονες, ὧν κλέος ἄνθησεν αἰχμᾶς P. 1.66 ἐλπίδʼ ἔχω κλέος εὑρέσθαι κεν ὑψηλὸν P. 3.111 τῶν μὲν κλέος ἐσλὸν Εὐφάμου τʼ ἐκράνθη σόν τε P. 4.174 τὸ δʼ ἐμὸν γαρύει ἀπὸ Σπάρτας ἐπήρατον κλέος P. 5.73 φίλον ἐς ἄνδρʼ ἄγων κλέος ἐτήτυμον αἰνέσω N. 7.63 λέγεται μὰν Ἕκτορι μὲν κλέος ἀνθῆσαι N. 9.39 ἔν τʼ ἀγωνίοις ἀέθλοισι ποθεινὸν κλέος ἔπραξεν I. 5.8 οὐδʼ ἔστιν πόλις, ἅτις οὐ Πηλέος ἀίει κλέος ἥρωος I. 6.25 ἀστῶν γενεᾷ μέγιστον κλέος αὔξων I. 7.29
  • b in neutral sense,
  • • α = φάμα, report ἤλυθον κείνου γε κατὰ κλέος at report of him (cf. Fraenkel on Agam. 487) P. 4.125
    • β reputation θανὼν ὡς παισὶ κλέος μὴ τὸ δύσφαμον προσάψω N. 8.36

κλέος (root κλυ, κλύω), pl. κλέᾱ (shortened before a vowel): rumor, tidings, glory; σόν, ἐμὸν κλέος, ‘news of thee,’ ‘of me,’ Od. 13.415; κλέος πρὸς Τρώων, ‘an honor to thee before the Trojans,’ Il. 22.415; ἀνδρῶν κλέᾱ, glorious deeds (laudes), Il. 9.189.

κλέος κλέω

• • Ia rumour, report, news, Lat. fama, Hom.; σὸν κλέος news of thee, Od.; c. gen., κλέος Ἀχαιῶν the report of their coming, Il.:— a mere report, opp. to certainty, κλέος οἶον ἀκούομεν, οὐδέ τι ἴδμεν we hear a rumour only, but know naught, Il.
  • IIgood report, fame, glory, Hom.; κλέος οὐρανὸν ἵκει Od.; κλ. ἑλέσθαι, εὑρέσθαι Pind.; λαβεῖν Soph.; κλ. καταθέσθαι to lay up store of glory, Hdt., etc.: —in pl., ἄειδε κλέα ἀνδρῶν (shortd. from κλέεα), was singing the lays of their achievements, Il.
  • • 2in bad sense, δύσφημον κλέος ill repute, Pind.; αἰσχρὸν κλ. Eur.;—both senses combined in Thuc., ἧς ἂν ἐπʼ ἐλάχιστον ἀρετῆς πέρι ἢ ψόγου κλέος ᾖ of whom there is least talk either for praise or blame.