κνήω en κνάω, praes. Att. κνῶ κνῇς κνῇ, Ion. en later κνῶ, κνᾷς, κνᾷ, inf. Att. κνῆν, Ion. κνᾶν; med. κνῆσθαι, later κνᾶσθαι; imperf. (ἐπι-)κνῆ; Dor. opt. fut. med. 2 sing. κνάσαιο 1. act. raspen; afschrapen: τὸν κηρὸν κ. de was afschrapen Hdt. 7.239.3. 2. med. a. zich krabben: δακτύλῳ τὴν κεφαλήν κ. met een vinger op je hoofd krabben Plut. Pomp. 48.12. b. kietelen: κ. τὰ ὦτα πτερῷ de oren met een veer Luc. 45.2.