κρέκω
κρέκω, to strike
κρέκω,
- weave, ἴστον Sapph. 90; πέπλους E. El. 542.
- 2 strike a stringed instrument with the plectron, μάγαδιν Diog.Ath. 1.10; βάρβιτα D.H. 7.72: generally, play on any instrument, αὐλόν Ar. Av. 682 (lyr.): less freq. c. dat., κρέκειν δόνακι APl. 16.231 (Anyte): c. acc. cogn., πηκτίδων ψαλμοῖς κ. ὕμνον Telest. 5; λωτὸς ᾠδὰν κρέκει Pae.Delph. 12; ἐν κιθάρᾳ νόμον ἔκρεκον AP 9.584.
- 3 of any sharp noise, βοὴν πτεροῖς κ. Ar. Av. 772 (lyr.), cf. AP 7.192 (Mnasalc.); κίσσα κρέξασα ἁρμονίαν ib. 191 (Arch.), cf. Hp. ap. Gal. 19.114. (Cf. ONorse hraell (*hrahilaz) ‘weaverʼs sley’, OE. hraegel ‘dress’, ‘garment’, perh. Lett. krekls ‘shirt’.)
κρέκω, heurter avec bruit et en cadence :
I frapper la trame avec la navette, Sapph. (Héph. p. 34), d’où tisser, Eur. El. 542 ||
II frapper en cadence un instrument :
1 (avec le plectre) τὰ βάρβιτα, DH. 7, 72, faire résonner la lyre ; νόμον αἰόλον, Anth. 9, 584, faire résonner (sur la lyre) un chant au rythme varié ||
2 (avec la langue) : αὐλόν, Ar. Av. 682, jouer de la flûte ||
III faire résonner en cadence : βοὴν πτεροῖς, Ar. Av. 772, faire résonner l’air de coups d’aile.
Étym. R. indo-europ. *kreḱ-, frapper.
1. weven:
2. tokkelen, uitbr. geluid maken, laten klinken.
κρέκω, schlagen, klopfen ; bes.
a) das Gewebe festschlagen mit der κερκίς, τὸν ἱστόν, Sappho bei Hephaest. p. 34 ; übh. = weben, πέπλους Eur. El. 542.
b) ein Saiteninstrument mit dem Plektrum schlagen, es spielen ; τὰ βάρβιτα Dion.Hal. 7.72 ; Ath. XIV.626a u. a.Sp., αἰόλον ἐν κιθάρᾳ νόμον ἔκρεκον En. ad. 175 (IX.584); auch übertr. auf Blasinstrumente, αὐλόν Ar. Av. 682, vgl. Plut. Sym. 2.4 ; κρέκειν δόνακι Anyte 8 (Plan. 231). βοὴν πτεροῖς κρέκειν, durch Schlagen der Flügel einen Ton hervorbringen, Ar. Av. 770 ; vgl. Mnasalc. 10 (VII.192); ähnl. κρέξασα κίσσα Archi. 28, (VII.191); absolut, ἵνʼ ἡ μὲν (κιθάρα od. ἁρμονία) κρέκῃ Clem.Al. adm. graec. p.4d.
a) das Gewebe festschlagen mit der κερκίς, τὸν ἱστόν, Sappho bei Hephaest. p. 34 ; übh. = weben, πέπλους Eur. El. 542.
b) ein Saiteninstrument mit dem Plektrum schlagen, es spielen ; τὰ βάρβιτα Dion.Hal. 7.72 ; Ath. XIV.626a u. a.Sp., αἰόλον ἐν κιθάρᾳ νόμον ἔκρεκον En. ad. 175 (IX.584); auch übertr. auf Blasinstrumente, αὐλόν Ar. Av. 682, vgl. Plut. Sym. 2.4 ; κρέκειν δόνακι Anyte 8 (Plan. 231). βοὴν πτεροῖς κρέκειν, durch Schlagen der Flügel einen Ton hervorbringen, Ar. Av. 770 ; vgl. Mnasalc. 10 (VII.192); ähnl. κρέξασα κίσσα Archi. 28, (VII.191); absolut, ἵνʼ ἡ μὲν (κιθάρα od. ἁρμονία) κρέκῃ Clem.Al. adm. graec. p.4d.
κρέκω
- 1to strike the web with the κερκίς, to weave, Eur.
- 2to strike the lyre with the plectron, Anth.:—generally, to play on an instrument, Ar.
- 3of any sharp noise, βοὴν πτεροῖς κρ. Ar.