κτέανον

κτέᾰν-ον, τό, (κτάομαι)

• = κτῆμα possession, Pi. P. 1.2, Epic. ap. Sch. S. OC 378 (Antim. (?)); κ. φιλίης, of a child, Epigr.Gr. 388 (Apamea).
• • • 2 usu. in pl. κτέανα, possessions, property, Hes. Op. 315, Sol. 4.12, Pi. O. 3.42, N. 9.32; δημοσίων κ. Xenoph. 2.8; used in lyr. by A. Th. 729, Ag. 1573, E. Ion 490; by S. (?) in hexam. ap. Sch. S. OC 378 (cf. Fr. 242); by Eub. in a mock heroic line, 139: in Prose, Hp. Ep. 27; property in cattle, Theoc. 25.109; cf. κτῆνος:— dat.pl. κτεάνεσσι epigr. in IG 2.2.11120.8 (c. iii A.D.) (unless old dat.pl. of κτέαρ (q.v.) [edited from Supp.]

κτέανον, τό, Erwerb, Besitz, Vermögen ; Hes. O. 317 ; öfter bei Pind. u. Tragg., κτεάνων τε μέρος βαιὸν ἐχούσῃ πᾶν ἀπόχρη μοι Aesch. Ag. 1555 ; sp.D., wie Theocr. 25.109, von Viehherden ; poet. auch Luc. Alex. 24.

κτέᾰνον (κτέανον voc.; κτεάνων, -άνοις, κτεάτεσσι, κτεάτεσσι, κτέατʼ(α).)

• 1possession χρυσέα φόρμιγξ, Ἀπόλλωνος καὶ Μοισᾶν κτέανον P. 1.2 esp. pl., goods, κτεάνων δὲ χρυσὸς αἰδοιέστατος O. 3.42 ὑγίεντα δʼ εἴ τις ὄλβον ἄρδει, ἐξαρκέων κτεάτεσσι καὶ εὐλογίαν προστιθείς O. 5.24 φιάλαν πάγχρυσον κορυφὰν κτεάνων O. 7.4 εἰ γὰρ ὁ πᾶς χρόνος ὄλβον μὲν οὕτω καὶ κτεάνων δόσιν εὐθύνοι P. 1.46 εἰ δέ τις ἤδη κτεάτεσσί τε καὶ περὶ τιμᾷ λέγει P. 2.59 πατρῴας ἀπὸ γᾶς ἀπό τε κτεάνων P. 4.290 κτεάνων φύλαξ ἐμῶν P. 8.58 γλυκυτάτᾳ γενεᾷ εὐώνυμον κτεάνων κρατίσταν χάριν πορών P. 11.58 ᾤχετο δὲ πρὸς θεόν, κτέατʼ ἄγων Τροίαθεν ἀκροθινίων (v. l. κτέαν) N. 7.41 ἐντί τοι φίλιπποί τʼ αὐτόθι καὶ κτεάνων ψυχὰς ἔχοντες κρέσσονας ἄνδρες N. 9.32 εἰ γὰρ ἅμα κτεάνοις πολλοῖς ἐπίδοξον ἄρηται κῦδος N. 9.46 κτεάνων θʼ ἅμα λειφθεὶς καὶ φίλων I. 2.11 ]ἄστει κτεαν[ Pae. 21.15 ]κτεάνω[ fr. 215b. 18. κτεάν[ων (supp. Lobel) P. Oxy. 2622, fr. 1. 1 ad ?fr. 346.

κτέανον κτάομαι

• • • 1= κτῆμα, Pind.
    • 2mostly in pl. κτέανα, possessions, property, Hes., Aesch., etc.