κτείνω

κτείνω, Ep. subj. κτείνωμι Od. 19.490; Aeol. κτέννω Hdn.Gr. 2.303 (and aor. 1 part. κτένναις Alc. 33.5), but κταίνω Id. 140 acc. to Eust. 1648.5 (leg. Ἀλκμᾶνι); Ep. Iterat. κτείνεσκε Il. 24.393: fut. κτενῶ, Ep. κτενέω Od. 16.404, -έεις Il. 22.13, -έει ib. 124, al. (κτενεῖ 15.65, 68), part. κτανέοντα only 18.309 (but in compos. κατα-κτανέουσιν 6.409): aor. 1 ἔκτεινα 19.296, etc.: aor. 2 ἔκτᾰνον 2.701, etc.: pf. not found uncompounded: plpf. ἀπ-εκτονήκειν Plu. Tim. 16:—Pass., fut. κτανθήσομαι Sch.T Il. 14.481: Ep. 3 pl. aor. ἔκτᾰθεν Il. 11.691, Od. 4.537, κτάθεν Q.S. 1.812; ἐκτάνθην AP 14.32, (ἀπ-) LXX 1 Ma. 2.9, Ev.Marc. 8.31, D.C. 65.4: aor. 2 ἀπ-εκτάνην [ᾰ] Gal. 14.284: pf. ἐκτάνθαι (ἀπ-) Plb. 7.7.4:—Hom. also uses non-thematic forms, 3 sg., 1 and 3 pl. aor. ἔκτᾰ Od. 11.410, al. (κατ- Il. 15.432), ἔκτᾰμεν Od. 12.375, ἔκτᾰν 19.276, Il. 10.526 (ἔκτα also in S. Tr. 38, E. HF 423 (lyr., with ᾱ)); 1 pl. subj. κτέωμεν Od. 22.216; inf. κτάμεν (κατα-) Il. 9.458, κτάμεναι [ᾰ] 5.301, al.; part. κτάς (κατα-) 22.323, also in Trag., A. Th. 965 (lyr.), E. IT 715: aor. Med. in pass. sense, 3 sg. ἀπ-έκτᾰτο Il. 15.437; inf. κτάσθαι ib. 558 (prob. in pass. sense); part. κτάμενος 22.75, Hes. Op. 541, Pi. Fr. 203 codd., A. Pers. 923 (lyr.), Cratin. 95:—

• kill, slay, freq. in Poets, also in early Att., Lex Draconis in IG 1(2).115.20; but in Prose and Com. ἀποκτείνω prevailed; usu. of men, less freq. of slaying an animal, as Il. 15.587, Od. 12.375, 19.543, Ar. Av. 1063 (lyr.); Οὖτίς με κτείνει δόλῳ seeks to kill me, Od. 9.408, cf. S. OC 993; ὁ κτανών the slayer, murderer, A. Eu. 422; οἱ κτανόντες Id. Ch. 41 (lyr.), 144, etc.
• • • 2 put to death, Th. 1.132, Arist. HA 625a16, al.; esp. in legal language, εἰ . . ἐν δίκῃ ἔκτεινεν ὁ κτείνας Pl. Euthphr. 4b, cf. Prt. 322d, Lg. 871e, al., Lys. 10.11.
    • 3 of things, ὥστε καὶ κτείνειν so as to be fatal, of the plague, Th. 2.51 (so in Pass., εὖτʼ ἂν ὑπὸ τοῦ κακοῦ κτεινέωνται when the disease is proceeding towards a fatal termination, Aret. SD 1.5); τὰ φύλλα [ἀποκύνου] . . κτείνει κύνας Dsc. 4.80.
    • 4 put an end to, θέρος [νοῦσον] κτείνει Aret. SD 1.16. (Pass. in Hom. and Ion. Prose, Il. 11.668, 14.60, Od. 11.413, Hdt. 4.3, etc.; but Trag. almost always used θνῄσκω or καταθνῄσκω as the Pass., Com. Poets and Prose writers ἀποθνῄσκω.) (Cf. Skt. kṣatás ‘wounded’.)

κτείνω, fut. κτενῶ, ep. κτενέω, ion. κτανέω, Her.; so Hom. nur partic. κτανέοντα, Il. 18.309 (s. κατακτείνω); aor. ἔκτεινα, mehr poetisch aor.2 ἔκτανον ; perf. ἔκτονα, später ἔκτακα und ἐκτόνηκα, bes. in den Kompp. ἀποκτείνω und κατακτείνω ; perf. pass. ἔκταμαι, aor. ἐκτάθην, Sp., auch ἐκτάνθην, DC. 65.4 u. Aenigm. 34 (XIV.32); ep. aor. sync. ἔκτα (dies auch Soph. Tr. 38, wie Eur. Herc.F. 423), u. plur. ἔκταν, inf. κτάμεν u. κτάμεναι, partic. κτάς, conj. κτέωμεν, Od. 22.216 ; aor. synkop. med. mit passiver Bdtg κτάσθαι u. κτάμενος, Hom.; auch Pind. frg. 217 ; Aesch. Ch. 795, Pers. 887 ; ἔκταθεν ist ep. = ἐκτάθησαν, Il. 11.691, Od. 4.537 ; vgl. καίνω u. ἀποκτείνω;
töten, erschlagen, morden, gew. von Menschen, Hom. u. Folgende ; Aesch. hat häufiger ἔκτανον als ἔκτεινα, wie auch Soph. dem ὁ θανών ein ὁ κτανών entggstzt, Phil. 336, und κτανεῖν θανεῖν τε verbindet, O.C. 1390 ; – auch von der bloßen Absicht, töten wollen, Od. 9.408 ; vgl. Soph. O.C. 993, Aj. 1126 ; – seltener vom Töten od. Schlachten eines Tieres, Il. 15.587, Od. 12.379, 19.543 ; – auch wie bei uns »umbringen«, »zu Grunde richten«, von der Liebe, Soph. El. 197 u. Sp.; ἓν κτενεῖ σʼ ἔπος Eur. Med. 585. – In Prosa sind die Compp. ἀποκτείνω u. κατακτείνω (ἔκτεινον Xen. An. 2.5.32), u. für das pass. ἀποθνῄσκω üblicher.

κτείνω

App. acc. sing. masc. secondary pres. pple. in desiderative sense κτανέοντα Il. 18.309.

3 sing. pa. iterative κτείνεσκε Il. 24.393.

Fut. κτενέω Od. 16.404.

2 sing. κτενέεις Il. 22.13.

3 sing. κτενέει Il. 22.124, Il. 24.156, 185. κτενεῖ Il. 15.65, 68.

Infin. κτενέειν Il. 13.42, Il. 15.702, Il. 17.496.

2 sing. aor. κτεῖνας Il. 24.500.

3 sing. ἔκτεινε Il. 16.594, Il. 19.296 : Od. 4.188, Od. 23.8, Od. 24.429. κτεῖνε Il. 15.651 : Od. 4.547, Od. 11.422, Od. 19.523, Od. 23.63.

3 pl. ἔκτειναν Od. 12.379.

Subj. κτείνω Il. 8.182.

2 sing. κτείνῃς Il. 20.186 : Od. 1.296, Od. 11.120.

3 sing. κτείνῃ Il. 3.284, Il. 5.236.

Opt. κτείναιμι Od. 14.405, Od. 20.42.

Pple. κτείνας Il. 6.481, Il. 11.759, Il. 15.587, Il. 16.292 : Od. 3.305, 309, Od. 4.257, Od. 14.380.

Pl. κτείναντες Od. 17.80.

Fem. κτείνασα Od. 24.200.

Infin. κτεῖναι Il. 5.261, 435, Il. 6.167, Il. 13.629, Il. 14.47, Il. 21.279 : Od. 4.823, Od. 13.426, Od. 14.282, Od. 15.30, Od. 20.50, 315, Od. 23.79.

Aor. ἔκτανον Od. 23.363. κτάνον Il. 7.155, Il. 11.672.

2 sing. ἔκτανες Il. 22.272.

3 sing. ἔκτανε Il. 2.701, Il. 6.416, Il. 10.560, Il. 16.849, Il. 17.589, Il. 18.456, Il. 19.414, Il. 24.151, 180, 736: Od. 1.30, 36, 299, Od. 2.19, Od. 3.307, Od. 8.228, Od. 19.539, 543. κτάνε Il. 5.679, Il. 17.60, Il. 21.211, 236, 344 : Od. 3.250.

3 pl. ἔκτανον Od. 1.108. κτάνον Il. 24.479.

3 sing. aor. ἔκτα Il. 6.205, Il. 12.46 : Od. 1.300, Od. 3.198, 308, Od. 11.324, 410.

1 pl. ἔκταμεν Od. 12.375.

3 pl. ἔκταν Il. 10.526 : Od. 19.276.

1 pl. subj. κτέωμεν Od. 22.216.

Infin. κτάσθαι Il. 15.558.

Aor. pple. mid. (in sense of pf. pass.) κτάμενος, -η Il. 3.375, Il. 5.21, 28, Il. 13.262, Il. 15.554, Il. 16.757, Il. 18.337, Il. 22.75, Il. 23.23 : Od. 22.401, 412, Od. 23.45.

3 pl. aor. pass. ἔκταθεν Il. 11.691 : Od. 4.537. (ἀπο-, κατα-)

To kill, slay : τὸν ἔκτανε δάρδανος ἀνήρ Il. 2.701. Cf. Il. 1.410, Il. 3.375, Il. 5.301, Il. 11.691, Il. 13.110 (mid., let themselves be slain), Il. 16.292, etc.: ἔκταθεν ἐν μεγάροισιν Od. 4.537. Cf. Od. 1.30, Od. 2.19, Od. 3.250, Od. 10.295, Od. 12.375, Od. 19.523, etc.

In mid. Il. 15.558.

With the corpse as object: νεκρόν, τὸν ἔκτανʼ Ἀχιλλεύς Il. 24.151, etc.

Sim.: μετὰ κταμένοισι νέκυσσιν Od. 22.401, Od. 23.45.

Absol. Il. 10.483, Il. 11.193, Il. 13.145, Il. 17.454, Il. 21.220, etc.

κτείνω (κτείνοντʼ(α); aor., κτεῖνα, (ἔ)κτεινε; aor. 2, (ἔ)κτανεν; κτανών.)

• 1kill ἔκτεινε Λᾷον μόριμος υἱός O. 2.38 σκάπτῳ θενὼν σκληρᾶς ἔλαίας ἔκτανεν Λικύμνιον O. 7.29 κτεῖνε μὲν γλαυκῶπα τέχναις ποικιλόνωτον ὄφιν (sc. Ἰάσων) P. 4.249 ὅσσους μὲν ἐν χέρσῳ κτανών, ὅσσους δὲ πόντῳ θῆρας ἀιδροδίκας N. 1.62 τὸν ἐθάμβεον κτείνοντʼ ἐλάφους ἄνευ κυνῶν δολίων θʼ ἑρκέων N. 3.51 “θηρός, ὃν πάμπρωτον ἀέθλων κτεῖνά ποτʼ ἐν Νεμέᾳ” Herakles speaks I. 6.48 δηρι]αζόμενον κτάνεν <ἐν> [τεμέ]νει φίλῳ (sc. Ἀπόλλων Νεοπτόλεμον: κτανειν Π, corr. Zenodotus ap. Σ.) Pae. 6.119

κτείνω , ipf. κτεῖνον, iter. κτείνεσκε, fut. κτενέει, part. κτανέοντα, aor. ἔκτεινα, κτεῖνε, aor. 2 ἔκτανον, κτάνον, also ἔκτα, ἔκταμεν, ἔκταν, subj. κτέωμεν, inf. κτάμεναι, pass. pres. inf. κτεινεσθαι, aor. 3 pl. ἔκταθεν, aor. 2 mid., w. pass. signif., κτάσθαι, κτάμενος: kill, slay, esp. in battle; rarely of animals, Il. 15.587, Od. 12.379, Od. 19.543; pass., Il. 5.465; aor. mid. as pass., Il. 15.558.

κτείνω Root !κτεν or !κταν

• to kill, slay, Hom., etc.; of animals, to slaughter, Hom.; Οὖτις με κτείνει δόλωι seeks to kill me (the force of the pres. tense), Od.; ὁ κτανών the slayer, murderer, Aesch.; οἱ κτανόντες Aesch.:— to put to death by law, Thuc., Plat.—In Attic θνῄσκω or ἀποθνῄσκω is used for the Pass.