λαμπτήρ

λαμπ-τήρ, ῆρος, ὁ, (λάμπω)

• stand or grate for pine and other wood used for lighting rooms, Od. 18.307 sq., 343, 19.63; ὦ χαῖρε, λ. νυκτός thou that lightest up the night, of a beacon-fire, A. Ag. 22; ἕσπεροι λαμπτῆρες the evening watch-fires, S. Aj. 286; ἡλίου λαμπτῆρες E. Rh. 60.
• • • • b epith. of Dionysus, Paus. 7.27.3.
    • 2 lantern, E. IA 34 (anap.), Hp. Int. 26, X. Smp. 5.2, Aen.Tact. 22.21, PCornell 1.85; λ. ἀντιπεφραγμένος, of a horn-lantern, Philist. 15, cf. Emp. 84.3; λ. μὴ ἔχοντι τὸ κύκλῳ δέρμα Arist. HA 531a5.

λαμπτήρ -ῆρος, ὁ [λάμπω]
🄰 bowl or grill of a lamp or lantern in which wood is burned to illuminate a room Od. 18.307, 343, 19.63

🄱 fire, blaze Aeschl. Ag. 22 etc. | fig. of stars Man.¹ 4.426 etc.; ἡλίου λαμπτῆρες the rays of the sun Eur. Rh. 60; νύχιοι λαμπτῆρες nocturnal torches Nonn. D. 2.189 ‖ lantern, lamp Emped. B. 84.3 Hp. Int. 26 Eur. I.A. 34 Xen. Symp. 5.2 P.¹ Soph. 488, al. (in a church) etc. ‖ fig. illuminating epith. of Dionysus Paus. 7.27.3 | Γρηγόριον … οἷον λαμπτῆρα … ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ … διαλάμψαντα Gregory … who shines like a lamp in the church Bas. Spir. 29.74.8 | of sin λ. ἀσεβῶν lamp of the impious VT Prov. 21.4.

λαμπτήρ, ῆρος, ὁ, Leuchter ; in der ältesten Zeit eine Art Feuergeschirr, auf welches man dürres Holz u. Kiehn häufte u. zur Erleuchtung des Gemaches anzündete, Od. 18.306, 343, 19.63 ; vgl. Hesych. Später Leuchter, von B.A. 50 von λυχνοῦχος u. φανός unterschieden, als χαλκοῦν ἢ σιδηροῦν ἢ ξύλινον λαμπάδιον ὅμοιον, ἔχον θρυαλλίδα. So Eur. I.A. 34, σὺ δὲ λαμπτῆρος φάος ἀμπετάσας δέλτον γράφεις. Bei Xen. Symp. 5.2 dasselbe, was §.9 λύχνος heißt ; Fackel, Sp., wie bei Aesch. Ag. 23 λ. νυκτός das Fackelzeichen ist. Bei Empedocl. 276 Laterne, s. ἀμουργός, u. vgl. Arist. H.A. 4.5.
Uebertr., ἕσπεροι λαμπτῆρες οὐκέτʼ ᾖθον, von den Sternen, Soph. Aj. 279 ; ἡλίου λαμπτῆρες Eur. Rhes. 60 u. sp.D.

λαμπτήρ

-ῆρος, ὁ

[λάμπω.]

A brazier for giving light and heat Od. 18.307, 343, Od. 19.63.

λαμπτήρ , ῆρος: fire - pan, lightstand, cresset, to hold blazing pine splinters for illuminating, Od. 18.307, Od. 19.63. (See cuts, after bronze originals from Pompeii.)

λαμπτήρ, ῆρος, λάμπω

• • • 1a stand or grate for pine and other wood used for lighting rooms, Od.; ὧ χαῖρε, λ. νυκτός thou that lightest up the night, of the beacon-fire, Aesch.; ἕσπεροι λαμπτῆρες the evening watch-fires, Soph.
    • 2generally, = λαμπάs1 Eur., Xen.