λαῖον
λαῖον -ου, τό [cf. ON lē?] prob. plowshare Ap. 3.1335.
λαῖον, ου (τὸ)
1 dor. c. λήϊον, champ ensemencé, Thcr. Idyl. 10, 21, etc. (par contract. λᾷον) ||
2 coutre, à Rhodes, A. Rh. 3, 1335.
λαῖον, τό, dor. = λήϊον, Saatfeld, Theocr. 10.21, 42 ; λᾷον, Sophron. in B.A. 567.7. – Auch Sichel, Ap.Rh. 3.1335 ; vgl. Bast zu Greg.Cor. 893.