μέσατος

μέσᾰτος,

• v. μέσσατος.
• • II Subst. μ., ὁ, arbitrator, PKlein. Form. 402 (vi A.D.).

μέσατος, poet. = μέσος (mit Superlativendung, vgl. τρίτατος), der mittelste, Ar. Vesp. 1502 ; μεσάτην ἐς κραδίην, Marian. Schol. 1 (Plan. 201). S. auch μέσσατος.

μέσατος μέσᾰτος, η, ον v. μέσσατος.