μακραίων
μακραίων, lasting long
μακραίων, ωνος, ὁ, ἡ,
- lasting long, βίος A. Fr. 350 (dub.), S. OT 518; μακραίωνι . . σχολᾷ Id. Aj. 193 (lyr.).
- 2 of persons, long-lived, aged, Id. OC 152 (lyr.); Μοῖραι μ. Id. Ant. 987 (lyr.); τίς τῶν μ.; who of the immortals? Id. OT 1099 (lyr.); μ. λαός Tim. Pers. 219; of the stars, Corn. ND 17.
μακρ·αίων, ωνος (ὁ, ἡ)
1 qui dure longtemps, Eschl. fr. 281 ; Soph. Aj. 194, etc. ||
2 qui vit longtemps, vieux, âgé, Soph. O.C. 150 ; immortel, Soph. O.R. 1099.
Étym. μακρός, αἰών.
1. langlevend:
2. langdurend:
μακραίων, ωνος, ὁ, lange lebend, lange dauernd ; βίος, Aesch. frg. 264 ; Soph. O.R. 518 ; Plat. Epin. 982a ; νύμφη, Ap.Rh. 2.509.
μακραίων
μακρ-αίων, ωνος, ὁ, ἡ,
μακρός
- 1lasting long, Soph.
- 2of persons, long-lived, aged, Soph.; οἱ μακραίωνες the immortals, Soph.