μαχετέον
μαχετέον, one must fight
μᾰχ-ετέον,
- one must fight, Arist. Rh. 1403a9 (v.l. μαχητέον), Plu. Apophth.reg. 2.181c.
μαχετέον [ᾰ] vb. de μάχομαι, Plat. Soph. 249 ; var. p. μαχητέον.
μαχετέον, Adj. verb. von μάχομαι.