μαχητικός
μαχητικός, inclined to battle
μᾰχ-ητικός, ή, όν,
- fit for fighting, ὀδόντες μ. Arist. PA 662b34; warlike, μ. παιδιαί Id. Rh. 1371a1; of persons, pugnacious, ib. 1381a32, etc.; μ. περὶ κέρδους ib. 1372b31: ἡ -κή (sc. τέχνη), skill in fighting, Pl. Sph. 225a; τὸ -κόν ibid.; μ. ἵπποι restive horses, Id. R. 467e. Adv. -κῶς pugnaciously, Id. Tht. 168b; in a hostile manner, μ. διακείμενα Simp. in Cael. 197.9.
μαχητικός, ή, όν [ᾰ]
1 de combat : ἡ μαχητική, Plat. Soph. 225a, ou τὸ μαχητικόν, Plat. Soph. 225a, l’art de combattre ||
2 enclin à combattre, batailleur, Arstt. Rhet. 2, 14, 12 ; en parl. de chevaux rétifs, Plat. Rsp. 467e.
Étym. μαχητός.
1. strijd-:
2. strijdlustig:
3. adv.
μαχητικός, zum Streiten gehörig, zum Kampf geneigt, streitbar, ἵπποι, Plat. Rep. V.467e, παιδιαί, Arist. rhet. 1.11 ; ἡ μαχητική, die Kunst zu kämpfen, Plat. Soph. 225a ; τὸ μαχητικόν, Streitlust, Plut. amat. 13.
• Adv. μαχητικῶς , Plat. Theaet. 168b.
• Adv. μαχητικῶς , Plat. Theaet. 168b.
μαχητικός
μᾰχητικός, ή, όν
- inclined to battle or war, quarrelsome, Arist.:— μ. ἵπποι restive horses, Plat.