μαχητής
μαχητής, a fighter, warrior
μᾰχ-ητής, οῦ, ὁ, Aeol. μαχαίτας Alc. 33; Dor. μαχᾱτάς Pi. N. 2.13, etc.; Lacon. μαχᾱτάρ ( μᾰχ-άταρ cod.) Hsch.: (μάχη):—
- fighter, warrior, μικρὸς μὲν ἔην δέμας ἀλλὰ μ. Il. 5.801; θείειν ταχὺς ἠδὲ μ. Od. 3.112; Τρῶάς φασι μ. ἔμμεναι ἄνδρας 18.261; φὼς μ. Pi. N. l.c.: as Adj., μαχατὰν θυμὸν αἰσχυνθῆμεν his warrior heart, ib. 9.26: in later Prose, LXX Jo. 6.3, al.
μαχητής, οῦ [ᾰ] adj. m.
1 combattant, Od. 18, 261 ; subst. Il. 5, 801 ; Od. 3, 112, etc. ||
2 belliqueux, Pd. N. 9, 61 ||
➳ Dor. μαχατάς [ᾰᾱᾱ] Pd. l. c. ; éol. μαχαίτας, Alc. 33, etc.
Étym. μάχομαι.
1. subst. strijder, krijger.
2. als adj. krijgshaftig.
μαχητής, ὁ, der Kämpfer, Krieger, Il. 5.801, θείειν ταχὺς ἠδὲ μαχ., 16.186 u. öfter ; adjektivisch, ἄνδρες, Od. 18.261, wie φῶτα μαχατάν Pind. N. 2.13, u. θυμός, kriegerisch, 9.26 ; Sp.
μαχητής
ὁ
[μάχομαι.]
A warrior : νέοι σε τείρουσι μαχηταί Il. 8.102.
With implied notion of stoutness or skill : μικρὸς δέμας, ἀλλὰ μ. Il. 5.801. Cf. Il. 16.186 : Od. 3.112, Od. 4.202, Od. 18.261.
μαχητής : fighter, warrior.
μαχητής
μᾰχητής, οῦ,
μάχομαι
- a fighter, warrior, Hom.: Doric adj., μαχᾱτάς, warlike, Pind.