μαψυλάκας
μαψυλάκας, idly barking
μαψ-ῠλάκᾱς [ᾰκ], α, ὁ, (ὑλάω, ὑλακτῶ)
- idly barking, i.e. repeating a thing again and again, Pi. N. 7.105: μαψυλάκαν γλῶσσαν (fem.) prob. for μαψυλάκταν in Sapph. 27.
μαψ·υλάκας, ου, adj. m. qui bavarde à tort et à travers, Pd. N. 7, 105 ||
➳ Fém. acc. -άκαν, Sapph. fr. 28 Bgk (conj. p. μαψυλάκταν).
Étym. μάψ, ὑλάσσω.
μαψυλάκας, ὁ, der vergeblich bellende, schreiende, ein unnützer Schwätzer, Pind. N. 7.105, mit der v.l. μαψιλάκας. Hiernach emend. Hermann μαψυλάκταν γλῶσσαν, Sappho frg. bei Plut. cohib.ira 7, in μαψυλακαν.
μαψυλάκας
- 1chatterer ταὐτὰ δὲ τρὶς τετράκι τʼ ἀμπολεῖν ἀπορία τελέθει, τέκνοισιν ἅτε μαψυλάκας Διὸς Κόρινθος” (μαψυλάκαις coni. J. G. Schneider: cf. Fränkel, Nom. Ag., 2. 95.) N. 7.105
μαψυλάκας
ὑλάω, ὑλακή
- idly barking, i. e. repeating a thing again and again, Pind.