μαχομένως
μαχομένως, pugnaciously
μᾰχομένως, Adv.
- self-contradictorily, Str. 2.1.40, S.E. M. 1.281, Iamb. Myst. 1.18.
μαχομένως [ᾰ] adv. d’une manière contradictoire, Str. 92.
Étym. part. prés. de μάχομαι.
μαχομένως, widerstreitend, widersprechend, λέγειν, S.Emp. adv.gramm. 281, εἴρηται, Strab. 2.1.40.
μαχομένως
adverb pres. part.
- pugnaciously, Strab.