μεγαλοφυΐα
μεγαλοφυΐα, nobleness of nature
μεγᾰλο-φῠΐα, ἡ,
- nobleness of nature, Iamb. VP 23.103 (pl.), Phlp. in de An. 529.14, Hsch.
- II genius, talent, Longin. 13.2,36.4, Apollod. Poliorc. 138.16.
μεγαλοφυΐα, ας (ἡ) [γᾰ] grandeur d’âme, noblesse, Jambl. V. Pyth. 103 ; en parl. du style, Lgn 13, 2 ; 36, 4.
Étym. μεγαλοφυής.
μεγαλοφυΐα, ἡ, große, edle Natur, Sp., wie Iambl.; Erhabenheit im Ausdruck, Longin. 13.12.